Genç Werther'in Acıları

Genç bir delikanlının bir başkasına nişanlı olduğunu bildiği halde kız olması ile başlayan gizli aşkını anlatıyor. Başlangıçta platonik başlayan aşk karşı taraftan ilgi görmese bile devam ettirmesi ve gittikçe bağımlılık haline gelmesi adamı çıkmaz sokağa sokuyor. Yazar bu ilişkiyi ölümle sonuçlandırmak için oldukça çaba göstermiş. Arkadaşına gönderdiği mektuplar ile durumunu anlatan kişinin bir çok eksik kalmış anlaşılmayan yönler var. Mesela annesinden para istemesine gerek kalmadığını yazan yerden bir satır sonra anne ve babasının öldüğünü yazıyor. Ne zaman öldüğü ve asıl öldüğü hakkında hiç bir bilgi yok. Kızdan ne zaman hoşlandığını yazarken nesinden hoşlandığı hakkında pek fazla bilgi yok vs... Sonuç olarak başkasına ait bir insana ölecek kadar aşık olması bana oldukça saçma geldi. Özellikle üçlü ilişkide kendisinin ölmesi gerektiği saplantısı daha da saçma. Bir aşk macerasında sevdiği için ölmek fikri hikayeyi ölümsüz kılacakmış fikrine kapılmış yazar. Üstelik evlendiği insanın çevresinde aşık olduğunu belli edecek kadar dolaşan bir insana yakın arkadaşlık kurması bir o kadar saçma. Saçma bulmayanlar olabilir onlara da bu türdeki bir delinin musallat olmasını ve bu kişi gibi katlanmasını dilerim. Beni pek sarmadı.

Goethe ismini her yerde duyduğumuz kadar varmış. Kurduğu her cümle, aklımdan geçip kuramadığım cümleler. İfade yeteneği çok sağlam.

Genç Werther'in Acıları- Hümanist bir insanın karşılıksız aşkı yalın bir dille anlatılmış. Karşı tarafın evli olması ve werthere karşı insani bir sevgiyle karışık (aşkta var, ama evliliğine olan bağlılığı bunu kendine itiraf etmesine mani oluyor. Okurken, o muhteşem duyguları hissediyorsunuz. Aşk, öfke,tutku, mutluluk, üzüntü vs.. Tüm duygular iç içe geçmiş durumda.. Muhteşem bir kitap. Herkese tavsiye ederim.

Okuduğum Can Yayınları baskısının önsözünde romanın arka planının Goethe'nin 22 yaşında bir baloda tanıştığı 19 yaşındaki Charlotte Buff'a olan aşkına dayandığından bahsediliyor. Romanın baş karakteri Lotte gibi Charlotte'ın da kendinden yaşça büyük bir nişanlısı var. Yazar, oluşturduğu Werther karakteri gibi aynı acıları çekmiş ve yazarak, kendini sanata adayarak çektiği aşk acısının üstesinden gelmeyi başarabilmiştir. Öyle ki yine aynı önsözde, Werther'in Goethe gibi acılarını kağıda dökememesi nedeniyle ölümden kaçamadığı yönünde bir görüşün varlığından bahsedilmektedir. Romanın okuyucuya sunulmasından sonra gençlerin Werther gibi giyinmeye başlaması ve birçok kişinin intiharına sebep olması sebebiyle kaleme alındığı 18. yüzyıl sonu Almanya'sını sosyolojik ve psikolojik olarak etkilediğini görüyoruz. Aşk acısı sebebiyle intihar eden belki binlerce, milyonlarca kişi vardır, kim bilir? Goethe, intihar eğiliminin derin aşk acısı ve üzüntüden de kaynaklanabileceğini etkileyici tasvirleri ve romantik anlatımıyla biz okuyucularına gösteren bir örnek sundu bize.

Yazarın okuduğum ilk eseri yıllardır bana okudunuz mu? diye sorduklarında utanarak henüz okumadığımı söylediğim ve nihayet okuduğum bir klasik. O çağın edebiyatına göre romantizmin böylesi sanırım doğal karşılanıyordu. Kitap sadece aşk sevgi ( büyük ölçüde öyle olsada) konularının yanı sıra doğa inanç davranışlar etik değerler gibi bir çok şeyide beraberinde getiriyor. Vıcık vıcık romantizm diyemiyoruz çünkü anlatım tarzında felsefi düşünceleri ve insan ruhunun derinlemesine gidip orda psikolojik bir değerlendirme yapması gibi esaslarıda barındırıyor. Beğendim kesinlikle okunmalı diyebilirim. Aslında kitap bize böylesine ( tutkulu demiyeceğim) hastalık derecesinde olan sevginin aslında kişinin kendi yarattığı fikrini de bir şekilde bize anlatıyor. Mutlaka sahip olma düşüncesi inanılmayacak kadar banal olan bu düşünce ne yazık kı halen devam eden bir inanış aşk hakkında.

Yazarın kendi aşk acısını Werther karakteri üzerinden kurguladığı eserin en dikkat çekici yanı intihar fikrini bu kadar cesurca ve hani neredeyse mantıkla savunması. Dönemin intihar vakalarını artırdığına şaşmamak gerek. İnsanı etki altında bırakabilecek yanları var gerçekten. En azından o çağda yaşayanları. Bu çağda bıraktığı etkiye gelirsek eğer sebebi tutku olmasaydı, misal hayat kavgası ya da sadece hayatla uyum sağlayamama nedeniyle böyle bir yol seçseydi işte o zaman dünya nüfusunu ciddi oranda azaltabilirdi. Yine de Werther'in baştaki umutlu düşünceleri ile finalde vardığı nokta arasındaki hüzünlü gelişimi çarpıcı. Yazım türü olarak mektuplar şeklinde ilerleyen, içerik olarak ise buhranlı bir eser.

Yazarın kaliteli olduğu tartışılmaz, kitabın barındırdığı duygu geçişleri ve karmaşası da hissedilebiliyordu. Yalnızca Werther'in bir aşk uğruna değil de duygularının yoğunluğuna yenik düştüğünü göz önünde bulundurarak okumaya çalıştım ama, belki de hiç aşık olmadığımdan, ''aşk için ölmeli aşk, o zaman aşk'' mantığı bana hep ters geliyor bu sebeple kitaptan sonra da yadırgamadım değil. Yine de Werther'in yaşadığı aşktan ziyade tahammül edemediği diğer hisleri hayatımda deneyimlediğim için beni etkilediğini söyleyebilirim. Anlaşılmak istenen birinin kaybedişi denebilir.

Yorumum; gerçekten beni üzdü bu kitap. Üzülmeyi de hiç sevmem he. Ama goethe reyiz yazmış yani.Aslına da bakarsanız ben sizofren hastalar için kullanıldığını duymuştum bu kitabın ondan okudum. Bir de öneri hazır sevgililer günü yaklaşmışken. Sevgilinize bu kitabı, ilk sayfasına "Benim Lotte'm sensin" yazıp hediye edin.Fakat mutlaka okusun he. Sonra manitanizdan gelen tepkiye bir bakın ve şu kardeşinize de dua edin ;) Romantik mod: off

Gerçekten Werther, umutsuz bir aşk ile çok acı çekmiş ve ruhunun acılarını bize yansıtabilmiştir. Yer yer gözlerimin dolduğu oldu. Okumanız; size umutsuz ve platonik aşkı anlatacak..

Aşk mı, takıntı mı?

Aşkın en derin, saf ve öldüren haliydi. Harikaydı...

Yine geç kalınmış bir kitap.Okuyanlar intihar ediyor meylediyor dediler belki ondan bilemeyeceğim .Zamanı kuşağı farklı.Okuyanların ruhu haleti farklı.Bir çok sebep olabilir bunun için ama ben okurken tüh dedim keşke daha önce okusaydım.Etkileyici kesinlikle.Tam bir klasik

güzel bir klasik... intihar eğiliminiz varsa okumayın (:

Kitap yorumlarken karakterler ile hiç konuşmamıştım, fakat müsaadenizle bu defa bir iki şey söylemek istiyorum; Ah Werther ah! Başka kız mı kalmadı gittin nişanlı birine aşık oldun? Yaşamını kararttın. Hadi sen yaptın yapacağını, senden sonra da kaç genç senin yolundan gitmeyi seçti. Al sana vebâl! Ya sen Lotte başın bağlanmış senin otur evinde, elin adamlarıyla dans partilerinde işin ne? Kıydın gül gibi çocuğa! Şimdi kitap yorumuna geçebilirim:) Goethe'nin 25 yaşında iken, o dönem asistanlık yaptığı yerde nişanlı bir bayana karşılıksız aşık olmuş ve o sırada arkadaşı olan Wilhelm isimli bir gencin intihar etmesinden esinlenerek 'Genç Werther'in Acıları' eserini yazmıştır. Mektup tarzında olan romanda, Werther mektuplarını Wilhelm isimli arkadaşına yazmış ve Lotte'e olan aşkını anlatıyor. Yazıldığına göre yayınlandığı dönem çok ses getirmiş, bir çok intihar vakası olmuş ve gençler sarı pantolon, mavi ceketlerle ortalıkta dolaşmış. Belki çeviriden dolayı fakat bazı satırları iki defa okuduğum oldu. Yine de sayfa sayısı az olduğu için sıkılmadan okudum.

Aptal Çocuk...

Tutkulu, dramatik, felsefi ve etkileyici bir kitaptı.

Toplum tarafından kabul görmüş tabuları çok başka bir açıyla ele alan bir kitaptı.Genel olarak beğendim ama ele aldığı düşünce tartışılır

http://fairytaleess.blogspot.com.tr/2016/02/genc-wertherin-aclar-kitap-yorumu.html Kitabı şahsen çok sevdim; ki zaten Dünya Klasikleri arasına girerek pek fazla tartışmaya da maal vermeyen bir kitap. Sadece, klasik okumaya alışık değilseniz, kitabın dili belki size biraz ağır gelebilir. Çünkü içinde uzun cümleler de bulunduruyordu. Ama bunun haricinde, sizi bir şeyler hakkında düşündürecek bir kitap arıyorsanız, durmayın Genç Werther'in Acıları'nı okuyun derim.

Bu esere, genel olarak bakıldığında bir adamın bir kadına duyduğu ümitsiz aşkı anlatıyor belki ama bu kitap, bence bir aşk kitabından fazlası.Yazar hayat hakkında, ilişkiler hakkında, duygularımız ve düşüncelerimiz hakkında yer yer o kadar etkileyici ve çarpıcı betimlemeler yapıyor ki o sayfaları tekrar tekrar okumaktan kendinizi alamayacaksınız. Alıntı yapmadan durmak neredeyse imkansız. İlk defa Goethe okudum ve yazım dilinden oldukça etkilendim. Bu sebepten dolayı kitabın bazı bölümlerini zevkle okuyacağınızı dile getirebilirim. Kitap sıkıcı değil ama oldukça karamsar. Bu yüzden okurken sabırlı olmanızı tavsiye ederim. Mutlaka okunması gereken bir kitap. Alıntılar: Doğa sonbahara dönerken, benim de hem iç, hem dış dünyama sonbahar geldi. SF/77 Etrafıma bakınırken, odayı inceliyorum, etrafımda Lotte'nin giysileri, Albert'in yazıları ve çok aşina olduğum bu mobilyalar, hatta şu mürekkep hokkası, aklımdan şunlar geçiyor: Bu evdeki yerin nedir, gör! Her şeyi tek tek düşündüm. Arkadaşların sana saygı duyuyor! Genellikle onlara mutluluk veriyorsun, yüreğin sana onlar olmasa böyle olamayacağını söylüyor; ama yine de şayet gidersen, şayet bu çevreden ayrılırsan, onların geleceğinde senin yokluğunun oluşturacağı boşluğu hissederler mi acaba, ne kadar sürer bu? Ah, insan öyle fani ki, yaşadığından gerçekten emin olduğu bu dünyada bile, varlığının tek bir gerçek iz bıraktığı bu dünyada bile, sevdiklerinin ruhunda ve hatıralarında o da sönüp kaybolacak, hem de çok çabuk! SF/84 Tanrı biliyor ya, çoğunlukla bir daha uyanmama arzusu, hatta ümidiyle yatağa giriyorum: Ve sabahleyin gözümü açıp yine güneşi görünce neşem kaçıyor. Ah keşke huysuz biri olabilsem, suçu havaya, üçüncü bir şahsa, başarısız bir girişime yükleyebilsem, o zaman keyifsizliğimin katlanılmaz sıkıntısı yarı yarıya azalırdı. Vay halime, tüm suçun yalnızca kendimde olduğunu biliyorum, aslında suç demek doğru değil! Kısaca, nasıl ki eskiden tüm mutlulukların kaynağı bendeyse, şimdi de tüm üzüntülerin kaynağı içimde saklı. SF/85 Ya akılları başlarında değilken ya da akıllarını kaybettikten sonra mu mutlu olmaktır insanların yazgısı! SF/91 "Kendi kendinizi kandırdığınızı, bilerek kendinizi mahvettiğinizi anlamıyor musunuz? Niçin ben, Werther? İlle de ben, niçin bir başkasına ait olan ben? ille de ben? Korkarım, korkarım, bu arzuyu sizin için bu kadar cazip kılan şey, bana sahip olmanızın olanaksızlığıdır." SF/103

İntihara sebebiyet verebilecek bir duygu yoğunluğu görmedim kitapta ama mektup-roman örneği için gerçekten güzel bir eser oldukça naif bir dili vardı.

"tanrım eğer bana bu mutluluğu bağışlasaydın bütün yaşamım bitmeyen bir dua olacaktı"

Lotte aşktan çok kendi kendine oluşturduğu amaçtı bence. Sonuna sebep ise hayatının anlamsızlığı ve yalnızlığı gibi durmuyor muydu? Kitaptan: Bir de yüreğimden ziyade zekamı ve yeteneklerimi takdir ediyor, oysa o benim tek gurur vesilem, her şeyin, her yeteneğin, her mutluluğun, her acının tek başına kaynağı. Ah, benim bildiklerimi herkes bilebilir-bana özgü olansa yalnızca yüreğim. -Gurur duyduğu, çok mutlu olduğu, kendini iyi hissettiği dönem hangisiydi? -Merhametli bir gülümsemeyle, "Akıldan yoksun oğlum!" dedi, "kendini bilmediği dönemi kastediyor, o dönemle hep gurur duyar; tımarhanede olduğu dönemde kendinden bihaberdi."

Bazı gerçekleri yüzüne vuran kendinizi sorgulamanıza neden olan bir kitaptı. Özellikle de biraz da negatif düşüncelere boğulduğunuz bir zamanınızda okuduysanız benim gibi damardan damardan giriyor sözleri. Kitap hakkında incelemem. http://kanvekuller.blogspot.com.tr/2015/05/genc-wertherin-aclar-intihar-uzerine.html

Sıkmasa da pek içine aldığı söylenemez kitabın.Werther'in içinde bulunduğu süreci an be an anlatan mektuplarla dolu bir yapıt.

Bilimsel olarak aşk; insanı mutlu eden, hayattaki herşeye daha pozitif bir anlam katarken karşılıksız olması halinde tam tersi bir etki yapabiliyor. Platonik bir aşk yaşayıp Werther gibi acılara garkolmak benim için abartı olsada kendimi onun yerine koyduğumda doğru olanı yaptığını düşünüyorum. Herkes hayatındaki bir şeyi çok yoğun olarak yaşar Werther aşk için yaşamış öyleyse "Aşk için ölmeli aşk o zaman aşk" diyorum:) 1700'lerde Goethe'nin kendi çıkmazlarını Werther üzerinden anlattığı kitabı; Goethe'yi ünlü yapıp hayata tutunmasını sağlarken o dönemin Almanya'sında özelliklede gençleri bunalıma sokup intihara sürüklediği bilinir. Aşkın melankolik halini bir tarafa bırakırsak Werther'in mektuplarında kullandığı dil ve betimlemeler kitabı romantik olmaktan daha çok felsefik bir yere taşıyor. Kitaptan altını çizdiklerim: - Dikkat edelim; bütün uğraşmalarımız, çabalarımız yalnız geçimimizi sağlamak ve yaşamak için.Yani şu zavallı varlığımızı devam ettirmekten başka bir amacı olmayan ihtiyaçlarımızı karşılamak için didinip duruyoruz. - En üzüldüğüm şey gençlerin en güzel vakitlerini aptalca dertlerle geçirmekten yaşamamaya fırsat bulamamalarıdır. - Mutlulukta bir aldanıştan başka birşey değilmidir acaba? - Biliyorum ki kadınlar bu işte çok ustaca hareket ederler.İki aşığı bir arada idare etmek onlar için tam anlamıyla bir zevk kaynağıdır. -Çünkü ölmek hayatın binbir sıkıntısına göğüs germekten daha kolaydır.Öyleyse canına kıymak babayiğitlik değil tam bir anlamıyla tembelliktir.