nâbohemsizlik

Kitabı bitirdiğinizde neyin düş neyin gerçek olduğu hakkında kesin olan o yargınıza temas ediyor, o zaman kesin olan o yargınızın sarsılmaya başladığına tanık oluyorsunuz.

Öncelikle kurgunun cılızlığı beni bir süre sonra yorduğunu sylemem gerek. Çok fazla insan anlatılıyor, tipler çok fazla. Karakterler sıfatındaki kahramanlar iyi bir şekilde takdim edilmiş diyebilirim ancak kaliteli bir romanda olması gereken karakterler arasındaki ilişki çok zayıf düzeyde kalmış diye düşünüyorum. Fakat bunların hiç biri kitabı bırakmış olmamın asıl sebebi değil. Beni asıl çileden çıkaran şey, kitapta bariz bir Türk ırkçılığı yapılıyor. Anti-Türkçülük kitapta buram buram kokuyor, her bölümde bunu görüyorsunuz. Batı medeniyeti ve Kürtlük neredeyse idealize edilmişken Türk yaşayışı, düşüncesi, tarihiyle yerin dibine sokulmuş. Post-modern bir romanın önemli bir özelliği olan ironi sadece ve sadece Türkler üzerine kurgulanmış. Bu zıtlık karakterlerin roman içerisindeki konumundan anlaşılabileceği gibi, bizzat yazarın ağzından çıkan kelimelerle de açıkça vuku buluyor. İşte bu haksızlık benim kitabı bırakmama sebep oldu. Halbuki yazarın bir iki romanı hariç tüm romanlarını okumuştum, yazara bu kitaba dek büyük bir hayranlık duyuyorum . Ama bu sayfalar beni ondan soğutmaya yetti. Gözümde insan sevgisi taşıyan bir insanken, pis bir ırkçıya dönüştü.Kısacası bu kitap benim için tamamen bir hayal kırıklığı oldu.