Odaxre

Nasıl?! İlk kitap gibi son 3 sayfasında bombardıman yapılan ikinci kitap Altın Oğul için politikanın daha öne çıktığı bir kurgu olmuş diyebilirim. Bu yüzden de okunması gereken süreden daha uzun zaman zarfında okudum. Fakat o nasıl bir final? Mutlu sonları sevmeyen ben bile böylesine zekice, dahiyanece ve ihanet dolu bir final yazamazdım. Olağanüstü ötesiydi. Spoiler vermeden nasıl düşüncelerimi aktarırım bilmiyorum, bu yüzden yorumu burada kesmem gerek. Çok fazla mükemmeldi.

Hangi kelimeyle başlasam daha muhteşem bir yorum yapabilirim diye beş dakikadır düşünüyorum. Çok fazla beklentiyle uzun süredir okumak istediğim bir seriydi. Bu yüzden hiçbir bilgi ve spoiler da almadan sıfırdan alıp okudum. Hikaye her ne kadar Açlık Oyunları ile kıyaslansa da çok fazla farklılıklar mevcut. Mevcut düzeni yıkmak? Evet, fakat nasıl yıkıldığına bağlı. İlk 20-30 sayfası her ne kadar sıfırdan bir dünyaya alışmak zor gelse de -gerçekten zorlanarak okudum- sonradan su gibi akıp gitti. Darrow'un zekası, 'çakallığı' ve dahiyaneliği karşısında afalladım. Karakter işlenişleri harikaydı. Kitap içeriğinde verilen mesajlar oldukça etkileyiciydi. Harry Potter serisine gönderilen selamlar da hoşuma gitti. Pax'a ve Sevro'ya bayıldım. Son 20 sayfasını dehşet ve şaşkınlık içinde okudum. Fazlasıyla duygu yoğunluğu vardı kitapta ve bu yıl okuduğum en etkileyici kitaptı diyebilirim.

Aşkın, özellikle tek taraflı aşkın varlığının en büyük kanıtlarından olan bir eser. Soluksuz biçimde kalbimin erimesini hissederek okudum. Zweig'dan okuduğum ilk kitap olmasına rağmen, bir kadın bakış açısıyla tamamen her satırın tutku korkması ne kadar büyük bir ustalık olduğunu gözler önüne seriyor. Tüm aşkı, hisleri, tutkuları ve acıları kendim yaşamışım gibi hissettim. Şaheser.

Bu kitaba nasıl bir yorum yapabileceğimi kestiremiyorum. Ilk kez Franz Kafka okudum ve ilk kez aşırı yoğun ve ağır dilinin yanında olay akışının yavaşlığı ve kurgunun inanılmaz derecede okuyucuya yedirilmesine şahit oldum. Öykünün altında yatan mesaja değinmek istemiyorum, buna rağmen ön planda anlatılan betimlemeler ve karakter analizleri fazla -bazen haddinden fazla- yer kapladı. Standart anlatım tarzlarından sonra böyle bir kitap okuduğum için belki bu denli yorucuydu fakat buna rağmen asla "abartılmış" kelimesini kullanamam. Bir daha Kafka okur muyum? O da tartışılır.

Serinin devam ve son kitabı olan Kral Katili'nde olayların başlangıcı bana tamamen Harry Potter: Zümdürüanka Yoldaşlığı'nın başı gibi geldi: fırtına öncesi sessizlik. Ardından Ölüm Yadigarları'ndan esintiler de vardı, hatta Şafak Vakti'ni okuyormuş gibi bile hissettim. Olaylar karanlık olarak başladı, tahmin edilebilir derecede ilerledi ve bir anda son bularak bitti. Serinin son kitabı için yeterli miydi tartışılır ancak bana göre kesinlikle değildi. Kitabın ikinci yarısı özellikle tamamen oldu bittiye getirilmiş gibi zorlamaydı. En azından bazı olaylar tekrara düşmedi diye seviniyorum. Genel olarak iyiydi.

Öncelikle bugüne kadar okuduğum en özgün romanlar arasındaydı ve fazlasıyla "tuhaf" ve farklıydı. İki günde okudum ve bir an önce ikinci ve son kitabını da sipariş etmek için acele ediyorum. Çoğu kişi cümlelerin uzunluğunun ve karışıklığının dil akışını yavaşlattığı görüşünde ama kendimce buna asla katılmıyorum ki bana kalsa kitabı başladığım gibi bitirirdim, o kadar beğendim ve gerçekten fevkaladeydi. İlk 100 sayfasında sürekli olayların ne kadar durağan olduğundan çok şikayet etsem de Ransom Riggs'in aslında bize ne kadar geniş bir hikayeyi yedire yedire okuttuğunu düşünüp hak verdim. Karakterler muhteşemdi ve fotoğraflarla olayların bu denli bağlanmasına ağzım açık kaldı. Olağanüstü bir iş başarılmış, ikinci kitap olan Gölge Şehir'i büyük merakla bekliyorum. Umarım siparişim bir an önce gelir de anında okumaya başlarım!

Onun adı Auri, belki onu duymuşsunuzdur. Kralkatili Güncesi serisinin belki de en gizemli karakteri olan Auri'nin kendi dünyasını, geçirdiği altı günü ve yaptıklarını anlatan serinin 2.5'uncu kitabı. Sessizliğin Müziği olarak dilimize çevrilmesi gerçekten mükemmel olmuş durumda zira anlatılan hikayeye tam oturmuş. Genç kızımız Auri'nin Kvothe için seçmesi gereken üç özel hediyeyi ne şartlar altında seçtiği, günlerinin nasıl geçtiği ve hayatın olmadığı Şeyaltı'nda deli dolu bir hayat sürmeyi başardığı hikayede sürekli yüzümü gülümseten illüstrasyonlar da olağanüstüydü. Serinin üçüncü kitabı olan Taş Kapılar'ı beklerken bir nebze de Kralkatili Güncesi açlığımı giderdi diyebilirim. Yazarın böyle bir karaktere de ışık tutması fikri gayet hoş.

Öncelikle kitabın Türkçe çevirisinden mi yoksa yazarın orijinal dilindeki yazım tekniğinden mi bilmiyorum dili aşırı pürüzlüydü. Gözüme sürekli isimler çarptı, bunun yanında şu ana kadar gördüğüm en çok yazım yanlışı ve imlâ hatası olan kitaptı açıkçası. Bir redaktörün gözünden bu kadar hatanın kaçması da biraz absürd olmuş. Neyse, tam anlamıyla içeriğe gelecek olursam konu gerçekten özgündü. Kısa bir zaman dilimini anlatan, kurgu dünyasının farklı olduğu ve karakterlerin de iyi işlenmiş olduğu çok açıktı. Yazar bu konuda gerçekten uğraşmış. Olay akışında paragraf başı durduran isimler dışında bir sıkıntı da göremedim. Sonu zaten ikinci kitaba kocaman bir kapı açmış. İkinci kitabı satın alma konusunda üzerinde düşünmem gerek, umarım bu kadar göze takılan bir dili olmaz.