Tehlikeli Oyunlar

Kitap 4 bölümden oluşuyor. Sakin bir kafayla okunması gerektiğini söyleyebilirim çünkü Oğuz Atay'ın yazım tarzından ötürü konuşmaların takibini yapmak zor bir hal alabiliyor. Kısa sürede ve sessizlikte okunmalı. Ana karakterimiz Hikmet Benol. Kendisi oyunlarla yaşayan düşünce kumkuması yalnız mı yalnız, anlaşılmadığından yakınan birisi. "Beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum." Kendi deyimiyle Van Gogh tablosu değildir Hikmet. (Bu konudaki aynı tedirginlik Oğuz Atay'ın girişteki "ben burdayım sevgili okuyucum, sen neredesin?" ifadesiyle paralellik göstermektedir. Karakterimizin soyadının rastgele seçilmediğini söyleyebiliriz.) Her şeyden vazgeçip babasından kalan parayla minimum giderle hiç çalışmadan minimalist bir yaşam tarzını benimsiyor Hikmet Benol ve kendisinin tabiriyle bir gecekonduya -Albay Hüsamettin'e göre elektriği suyu olan iki katlı ahşap müstakil ev- çıkıyor. Üst katında albay Hüsamettin Tambay ve alt katında dul Nurhayat Hanım oturmakta. Hikmet Nurhayat hanımın askerdeki oğluna Nurhayat Hanımın ricasıyla onun ağzından mektuplar yazmakta ve küçük çocuğunun da ödevlerine yardım etmektedir. Vaktinin büyük bir kısmında ise Albay Hüsamettin Bey vardır ve beraber piyesler yazmaya çalışırlar. Bir de Sevgi vardır eski karısı... ve tabi bir de uğruna karısından boşandığı Bilge... Hikmet karakteri Tutunamayanlardaki Selim Işık ve Turgut Özben karakterlerinin bir karması hatta ruh buhranı bakımından çok daha ileri safhası diyebilirim. Daha çok zihninin içinde yaşayan kendi altbenliklerinin farkında olan birisi. Kitap boyunca Hikmet'in içindeki farklı Hikmetlere ve bol bol monologlarına rastlıyoruz. Bu monologları ve albayla olan diyaloglarının büyük bir kısmını sevdiğimi söyleyebilirim. Yer yer sıkıcı bulduğum ya da olay örüntüsünden koptuğum yerler oldu. Tam anlamıyla hakkını vermek için bir kez daha okunmalı diye düşünüyorum. Zaten kitabın son kısmında da okuyucunun yaşadığı bu anlaşılmazlığa dikkat çekiyor Oğuz Atay. Genel olarak kitabı sevdim. Tutunamayanlar romanını sevenler bu kitabı da beğeneceklerdir. Fakat eğer yazarı hiç okumadıysanız Tutunamayanlar'dan başlamak daha isabetli olacaktır.

okuması sabır ve umut gerektiren romanlardan. bu ikisiyle kitaba sarılınca, bir yerden sonra anlamadan hepimizin içinde bulunduğu tehlike oyunun ortasına bırakıveriyor okuyanı.

Sabırla okunması gereken, kendini geç açan bir kitap. Ama şunu söylemeliyim ki okuduğum en iyi kitaplardan biri. NOT: bitiminde 1 paket sigara yaktırabilir dikkatli okuyun :)

''Kafam cam kırıklarıyla dolu doktor. Bu nedenle beynimin her hareketinde düşüncelerim acıyor anlıyor musun?''

Albayımla kucaklaşmalar

Okurken çok düşündüm desem yalan olmaz. Neden oyun oynamak bu kadar önemliydi? Herkes bir şekilde kendi oyununu oynarken üstelik bunun farkında bile değilken bunu sesli düşünmekten fazlasıydı Hikmet'in hikayesi belki de. Ve çoğu zaman kendimi gördüm onda. Oğuz Atay sadece bir kitap yazmamış, kimsenin sesli dusunemeyeceklerini içimizden biri ile anlatmış bize. İyi ki var.

Gogol

arayıp bulamadıgım, yazarına yandığımın kitabı.

Hep Selim Işık ile kıyaslanmış, orta sınıfın aydını Hikmet Benol, Oğuz Atay'ın hayatından bir kesittir ve çok başarılı bir kesittir... Okuyun, okutun...

Genelde Oğuz Atay denince akla hemen "Tutunamayanlar" gelir ama ikisini de okumuş bir insan olarak bu kitaptan ve tabii ki Hikmet'ten çok daha etkilendiğimi belirtmek isterim. Öyle bir kitap ki bazen Hikmet mi konuşuyor, diğer karakterler mi konuşuyor, araya Oğuz Atay'ın iç sesleri mi giriyor ayırt etmek kolay olmuyor. Hem hüzünlendiren, hem güldüren, varoluşsal sıkıntı denen şeyin ne olabileceği hakkında insana fikir veren, dönüp dönüp okuduğum, Seyyar Sahne tarafından sergilenen tiyatrosunu 4 defa seyrettiğim tek kelimeyle bir şaheser. Hayatımın bir numaralı kitabı...

Selim Işık ve Turgut Özben'dense, Hikmet Benol'da daha çok kendimi buldum diyebilirim. Fakat yine de, genel olarak baktığımda, Tutunamayanlar'ı, Tehlikeli Oyunlar'dan daha çok sevdiğimi söyleyebilirim. Ama bu demek değildir ki Tehlikeli Oyunlar bir başyapıt değil. Benim için Oğuzcuğum Atay'ın ikinci başyapıtı.

Eğer Oğuz Atay'ın Tehlikeli Oyunlarına bu puanı vermem, kitabı uzun bir sürede okumuş olmam sonucu ortaya çıkan bendeki bütünsellik eksikliğinden kaynaklanmaktadır.

Hayatı kendimi sorguladığım kitap , "bu yüzden ve birçok yüzden " tehklikeli oyunlar , ayrıca bana göre tutunamayanların ötesindedir , ayrıca " korkuyu beklerken " hikaye kitabı da bunlardan aşağı değil ve de o kadar iyi mizah var ki anlatılmaz :)

Sevgi'yle sevgisiz, Bilge'yle bilgesiz. Ah albayım, ah.

Yine Oğuz Atay farkı,psikolojik bi kitap,oyun içinde oyun.Bir hesaplaşma,bir karakterin toplum içinde bir kaç ki§iye bölünüşü anlatıyor.Hepimizden birşey bulduğumuz bir kitap;) Hikmet karakteri çok güzel anlatılmış;)

Oyunla gerçeğin karıştığı ve bizim de kafalarımızı karıştırdığı, üzerinde durup düşünülmesi gereken epeyce laf eden bir kitap.

Tutunamayanların gölgesinde kalmış ama "en az" onun kadar güzel bir kitap...

tuttunamayanlar kadar popiler değil ama çok daha iyi kurgusu var. kitabın sonuna kadar acaba albay gerçekten var mı? diye düşündüm.

Oğuz Atay'i cok beğenenlerin olduğunu, hatta hayranlarının olduğunu biliyorum, ben de birisi haricinde tum kitaplarini okudum. Ancak okurken içim karardi. bu iyi bir şey mi?tartışılması gerektiğini düşünüyorum.

Müthiş bir kitap... Psikolojik romanda Oğuz Atay farkı Tutunamayanlar'da olduğu gibi -belki daha fazla- kendini gösteriyor.

Düşünce içinde düşünce,rüya içinde rüya,oyun içinde oyun,yaşam içinde yaşam içinde yaşam...

zor biten bir kitaptı..

Oğuz Atay'ın Tutunamayanlar gölgesinde kalmış ve bana göre hakkı yenmiş eseri. Teknik olarak Tutunamayanlar'dan daha başarılı, daha düzenli. Baş karakter Hikmet Benol çok iyi tasvir edilmiş, değil mi albayım?

tutunamayanlara göre kıyasla biraz daha sönük. ama kelimelerle kavga devam ediyor. farklı dünyallara götüren bir kitap daha.

Bitmesin istedim. Albayım hep benimle olsun. Ki hep kalbimde taşıyacağım eminim albayımı da, Hikmet'i de. Kitabın son sayfalarında gözyaşlarımla soslandı elmacıklarım. Âh diyorum yalnızca, Oğuzum Atay'a. Âh, güzel adam!