tayfun996

Her şeyiyle güzel bir seriydi. Biterken bir boşluk-burukluk karışımı bir şey bıraktı içimde. Ateşi Yakalamak'ta çalan şu şarkı da ayrı bir tat verdi kitabın son sayfalarına: https://www.youtube.com/watch?v=C-W40iW2MRs Üç kitap boyunca yaşanan bütün o olayları ben de yaşamış gibiyim, gerçekten yaşamış gibi yorgun hissediyorum. Neyse ki sonsöz üzerimdeki kalan dramı aldı biraz da rahatladım. Neden bu serinin bu kadar sevildiğini anlamıyordum ama okuyunca anladım ki cidden sevilesi bir seri. Teşekkürler Suzanne Collins...

Ana karakterini sevmediğim nadir romanlardan biri. Kendimden hiç bir parça bulamadığım, hatta sevmediğim bazı insanlardaki o kendi insanını kollama, bencillik gibi huyları bulduğum bir karakter Katniss Everdeen. bir de "ben" diliyle yazıldığı için iki katına çıkıyor bu duygu. Cansız objeler hakkında bile "şu'nun bana şunu yapmasına izin verdim gibi" çeviriler de cabası. Ha ana karakterde sevdiğim bir şey varsa o da ara sıra gelen farkındalığı, özeleştirisidir. Onun haricinde zaten modern zamanların en akıcı olay örgüsüne sahip serilerinden. Kitabın son bölümü olan 27. bölüm sanki 28. bölüm de varmış gibi bitti. Vakit kaybetmeden Alaycı Kuş'a geçmek gerek.

Lisedeki yazılı sınavlarda yazar - eser eşleştirmelerinden aşina olduğumuz, konusunu da "yanlış batılılaşma" diye geçiştiriverdiğimiz ama bundan çok daha fazlası olan roman. Dönem insanının psikolojisi, kayıtsızlığı, ufacık bir alanda bile insanların ne kadar da birbirinden farklılaştığı, mezhep genişlemesi diye de tabir edebileceğimiz yeni adet ve eğlencelere eski ve yeni insanların tavrı, tutumu ve daha bir sürü insanda hem ilgi, hem endişe uyandırabilecek durumlar anlatılmış. Konağın sahibi ve ahalinin babası, büyükbabası Naim efendinin bu yeni dönem içerisindeki dramatik durumunu şu sözler çok güzel anlatmış: "Asrın tepkileri onu ite ite evvela şehirden konağın içine, sonra konağın içinden bu odaya sürükleyip tıkmıştır. Buradan ötesi, biliyordu ki, artık yoktur ve sevince yakın bir hisle biliyordu ki, buranın ötesi ahiret denilen sessiz ve ilahi alemin ilk merhalesidir."

Çok fazla karakter olmasına rağmen çoğunluğu akılda yer edinebiliyor. Okuduğum ilk Tolstoy romanı olduğunu itiraf edeyim ama Rus Edebiyatı'na alışık birine yabancı gelmecek bir roman. Biyografik bir özelliği var romanın hatta vaktiyle yeşilçamda Cüneyt abimiz de filmini çevirmiş Hacı Murat'ın. Cüneyt Arkın'dan anlaşılacağı üzere destansı, epik bir yanı var hikayenin; sonları özellikle. Tavsiye ediyorum..

Yazılışının üzerinden 173 yıl geçmesine karşın ilgiyle okunabilen, tiyatrolarda oynanan bir esere ölümsüz gözüyle bakmak gerek sanırım. Okuduğum basımın içerisinde 3 öykü bulunmakta; Bir Delinin Güncesi , İvan İvanoviç ile İvan Nikiforoviç Nasıl Bozuştu? ve Portre. En sonda o olduğu için mi en çok ondan etkilendim yoksa en çok o mu bana hitap etti bilmiyorum ama Portre'yi daha bir ilgiyle okudum. "Bayramlık giysideki bir leke, gündelik elbisedeki lekeye göre daha çok göze batar." İşte size tertemiz bir bayramlık. Okumanızı tavsiye ederim. Mutlu okumalar.

"Davasına kimsenin sahip çıkmadığı, kimsenin yakınlık göstermediği, bir iğnenin ucuna yerleştirdiği sıradan bir sineği bile alıp milroskop altında incelemeyi ihmal etmeyen doğa bilimleri uzmanlarının dahi dikkatini çekmeyen bir yaratık..." Gogol'ün Ölü Canlar'ından sonra okuduğum ikinci eseri. Malum yarım kalan eser, dramatik bir yaşantısı olan roman.. Palto'yu da şu meşhur "Hepimiz Gogol'un Palto'sundan çıktık." sözü üzerine okuyacaklarım listesine almıştım ama iyi de yapmışım. Kısa ama insanı insanlık üzerine düşündüren bir hikaye.. Klasik bir başlangıç, fantastik bir son...

11.Sınıfta felsefe öğretmenim tavsiye etmişti de ancak şimdi okuyabildim. O zaman okumak belki daha doğru olabilirdi ama eğer benim gibi amatör, çok da bilmeyen bir felsefe meraklısıysanız yaşınız ne olursa olsun okuyun. Felsefe tarihini başlangıcından günümüze kadar izleme fırsatı sunuyor: Çok da detaya inmeden, bildiklerimizi tekrar dile getirerek, birkaç tane de yeni bilgi öğrenerek...