alışılmadık

Kitabi yerden yere vurmak istiyorum . Fakat bunu yapmak için yeterli gücü kendimde bulamıyorum. Okuduğuma bin pişmanım.Edebiyat ögretmenim sayesinde elime geçmişti. Dogrusu öncesinde de bu kitabı okumayı kafama koymuştum. Ama bir türlü ilerlemedi , gitmedi... Hasan İbni Sabbah' ın öyküsü aslında. Fedailer bahane. Yazar kendi hayatindan edindigi bilgileri süzgecinden geçirip tarihteki acımasız , yüceltilmeye layık olmadığını düşündüğüm biri üzerinden okuru ile paylaşma yoluna gitmiş. Okurken saçma sapan fikirlerle beynimin yıkanmaya çalışıldığı düşüncesine sık sık kapılmaktan kendimi alamadım. Kısacası beğenmedim.

Diğer kitabı "Bin Muhteşem Güneş" ile kıyaslama yapmadan okuyamadım ne yazık ki.Benzer çok yönleri vardı. Okurken kitabın 100-200 sayfalarında sürükleyiciydi. Sonlara doğruysa beni pek sarmadı. Dili yine basit ve edebilikten de biraz yoksundu. Yorumlara baktığımda okuyan çoğu kişinin duygulanıp ağladığını gördüm. "Bende mi bir sorun var ?" dedim sonra ; çünkü en fazla hüzünlenebilmiştim. Sanırım yanlış bir dönemime denk geldi, bu yüzden pek sevemedim.

Agir dili olmasina ragmen oldukca surukleyici bir roman. Yazar baslangicta birbirinden bagimsiz gibi gelisen olaylari ilerleyen sayfalarda zekice toparliyor, onemli karakterlerin akibetini belirsiz birakmiyor ve okuru tatmin etmeyi basariyor. "Yasadigini sandigin hersey , senin gordugun düşlerden mi ibaret ?" sorusu ise kitaptaki gizemli olaylarin anahtari nitelinginde.

Kumarbaz ; siradan , kendi halinde yasayan bir gencin sevdigi kadina olan tutkusuna yenik duserek , dipsiz bir ucuruma suruklenisini konu almis. Kumara anlasilabilecek bir nedenle baslamis olmasina ragmen sonrasinda bu bir esarete dönüsmüs. Yazar karakterin kumar masasindaki gelgitlerini anlatirken ayni zamanda onlari size de yasatiyor. Dostoyevskiyi diger romanlarina nazaran bu kitabinda ruhsal cozumlemeler yonunden biraz eksik buldum. Zamani olmus olsaydi eger , ortaya daha guzel birseyler cikarabilirdi. Yinede insana sordurdugu sorular yonunden zevk alinarak okunabilecegi dusuncesindeyim.

Okurken muhakeme gucumu pek kullanamadigim bir kitap... Karakter kendini cevresinden soyutlayip oyle yalnizlastirmis ki artik normal olan gerceklik ona yabancilasmis. İnsan ruhunun duyabilecegi acilari unutmus. Bu acilari hissetmesi gerektigi yuzune acikca soylendiginde bile kendisi yine anlam veremiyor. Dunyaya duydugu kayitsizligi her gecen gun artmis bir insanin hayatini ve degerlendirmelerini onun gozunden goreceksiniz.

Yazar vermek istedigi mesaji kitabin sonuna dek beyninize işleyecek... Anlatilan; basinda kavak yelleri esen avare kizlarin oykusu... Ve bu oykude samimi olarak hicbir karaktere baglanilamiyor. Ancak son sayfalara gelip gercekler su yuzune ciktiginda bir huzura kavusuyorsunuz. Yoksa konakta gecen adî oyunlar ve bu oyunlarla baş etmeye calisan ayni zamanda savas sirasinda yitirdigi babasini da arayan zavalli kiz "Mebrure" caninizi fena halde sıkıyor.

Anadolu da bir koyde 5 yildir ogremenlik yapan Zehra ya o zamana dek yok saydigi babasiyla ilgili bir telgraf gelir. Hikaye aslinda bu olaydan sonra baslar. Yazar Zehra karakterini durustluk, dogruluk,titizlik,kararlilik gibi buyuk insani ozelliklerle donandirmis . Yalnizca acimayi eksik birakmis... Bu duygunun yoksunlugu aslinda gecmisinde sakli olup o aci telgrafla tekrar gun yuzune cikiyor. Gorunen gerceklerin ardinda cok baska sebeplerin gizli oldugunu, insan iradesinin kendi caresizligi icinde nasil yok olup gittigini ve erdem duygusunu yitirmis insanlarin ne denli alcalabilecegini gozler onune seriyor. Kitap, hayat uzerine dusundurmeye sevk edici nitelikte...Ve okuyan herkesin icinde uyandirabilecegi seyler oldugu inancindayim.