pabucumunsindrellasi

Önsözünde çevirmen Mina Urgan çok güzel bir şekilde özetlemiş aslında kitabı, burada ne yazarsam yazayım yetersiz gibi yanında. Söyleyebileceğim sadece şu olur; Huxley'in zekasına hayran kalacaksınız bu kitabı okuduktan sonra. Belirtildiği gibi tam bir ''düşün kitabı''. Bir insanın bilimle, sanatla, tarihle, coğrafyayla aklınıza gelebilecek her alanda söyleyeceği bir sözü olur mu? Oluyormuş. Üstelik bunları hiç sıkıcı olmayan bir dil ile, bilgilendirici şekilde değil olayın akışına bırakarak dile getirmesi ayrı bir başarı. Ayrıca şimdiye kadar okuduğum kitaplar arasında en çok karakterle karşılaştığım kitap bu oldu. Zaten arka kapakta da bu belirtiliyor. Yirmiye yakın karakter var, fakat bu sizi korkutmasın hepsini özümseyebiliyorsunuz. Hepsine öyle kişilikler yüklenmiş ki; gözünüzde canlandırmak hiç de zor değil. Zaten bu kitabın en can alıcı ve kendine çeken yönü de karakterlerin detaylarına inilebilmesi.

Tren yolculukları herkeste az çok yer edinmiş bir sahnedir. Tren hareket etmeye başladığı an insan bakışlarını dışarıya, akıp giden manzaraya bırakır. Aslında izlediği geçmişte yaşadıkları veya gelecekte yaşamak istedikleridir. Eroğlu'da kitabı bunun üzerine kurgulamış sanki. Kitabın ana karakteri Bay M. Bir gün göğsünde bir sızı ile uyanıp kendisini bir anda bir tren yolculuğunda bulur kahramanımız. Bu yolculukta elbette ona eşlik edenler var, bunlardan ikisi Bay G. ve T.D. Bu iki karakter bir çok bölümde hikayenin gidişatını değiştirebilecek kadar güçlü yapıya sahipler. Belleğini yitirmiş olan Bay M. geçmişini yavaş yavaş hatırlayarak hayatını, acılarını paylaştığı diğer kişileri de bizlere tanıtıyor, kendisi de tanıyor. Yolculukta kendi hayatıyla yüzleştiği gibi bizi de bir çok şeyle baş başa bırakıyor kısacası. Acı, sevgi, merhamet, vicdan, ölüm gibi bir çok kavramın ne olduğunu, hayatımızda nasıl bir yere sahip olduğunu gözler önüne seriyor yazar. Üstelik o kadar etkileyici bir anlatımı var ki, çoğu zaman başımı satırlardan kaldırdığımda dişlerimi sıktığımı fark ettim. Bütünüyle hikayenin içerisinde hissediyorsunuz kendinizi. Kitabın sonunda kahramanımıza hayatıyla ilgili seçenekler sunuluyor, bunların detayına girmek istemiyorum çünkü okumayan arkadaşlarımıza haksızlık yapıp merak unsurunu yok etmek istemem. Sadece kitaptan şu alıntıyı belirtmek isterim: "Hayat; yaptığımız, yapacağımız çoğu kez de yapamadığımız seçimlerdir."

Oya Baydar son zamanlarda karşıma sıklıkla çıkan yazarlardandı. Özellikle 'Kedi Mektupları' ve 'Elveda Alyoşa' kitaplarını görüyordum, bu eserine ise ilk kez rastladım... İsmi beni kendisine çekti. Kitap iki ana bölümden oluşuyor. İlk bölüm kısa kısa parçalarla, farklı olayları, kişileri anlatıyor. Her parçanın sonunda Yazarın Notu olarak o bölümün devamı nasıl olabilir ya da olmayabilir, havada asılı kalan soruları belirtiyor yazar. İlk bölümü büyük bir merakla ve de ''ne kadar da tanıdık aslında'' hissiyle okudum... Özellikle de -toplumsal bellek kaybı- çağımıza çok uzak olmayan bir terim bence. İkinci bölüm ise ilk bölümü aydınlatan kısım. Hikaye tek bir kahraman üzerinden ilerliyor, derinleşiyor ve akılda kalan soru işaretleri bir bir çözülüyor. İyi ki ilk bu kitabı ile tanıdım yazarı. Zira çok etkileyici bir anlatım tarzı var, anlatılan konu ise bu etkiyi daha da güçlendiriyor. Okunmalı, UNUTMAMAK için...