cronicsakar

Birbirlerini bulmaları için acılarla örülmüş iki hayatın tesadüf sınırlarını zorladığı bir hikayesi AZ. Romanda aklınıza kazınacak o kadar çok cümle var ki bir yerden sonra hikayeden kopup kendinizi hayatınızın muhakemesini yaparken bulabilirsiniz, benim en çok sevdiğim "içine atmak varken,anlatmaya ne gerek vardı." oldu sanırım , çok daha var emin olabilirsiniz. Hakan Günday kitapları gerçekten sabretmeyi,düşünmeyi,ayrıntıyı seven insanlara ayrı bir tat veriyor eminim. Ayrıca bir çoğumuzun yazdıklarına hayran olduğumuz Oğuz Atay'a öyle bir göndermeler var kii off dedim gerçekten okurken. AZ için söylenebilecek çok fazla şey var ama yazarında dediği gibi içine atmak varken anlatmaya ne gerek var. Mutlaka ama mutlaka okuyun benden tavsiyesi.

"Her şey dahil, ve herkes dahi! Artık böyle. Kimse aptal değil. Ve herkes toptan. Dünya artık bir tatil köyü. Hayatın yeni kuralı bu. Herkes her şeyi biliyor. Sadece ben bilmiyorum çünkü ben her şeyden hariç ve herkesten aptalım." -Herkesin sürekli bu kitaptan bahsetmesinin ve yavaş yavaş sıradanlaşmaya başlamasının aksine kitabı herkesin okuyabileceği ama çoğu insanın üzerinde düşünmeyeceği varsayımı bana kitabın daha da ilgi çekici görünmesini sağladı. Aslında kitaba hiç bir yargıyla başlamadım diyebilirim iyi ya da kötü hiç bir beklentim yoktu çünkü bazı kitaplardan hikaye beklemek anlamsızdır. Ama Hakan Günday kitabın sonunda bence bütün okuyucunun istediğini verdi, tam anlamıyla bir son yazdı, açıkçası okurken kitabın sonlanarak biteceğini düşünmediğimden kitap beklediğimden daha şaşırtıcı bitti benim için.