Betül Usta

Kitap her ne kadar etkileyici bir kişinin etkileyici hayat hikayesini anlatsa da ne yazık ki çarpıcı olmaktan uzak. Biyografilerde, hayatı anlatılan kişiyle okuyucunun kendini özdeşleştirmesinin önemli olduğunu düşünürüm. Biyografi bambaşka bir zamanda tanıdık olmayan hayat standartlarına aitse bile yazar bunu başardığında hayatı anlatılan kişiye sempati duyma veya empati yapma kolaylaşır. Kitap bazı noktalarında iyi bir çevre okuması yaptıysa da çoğu zaman, tarihi açıdan inanılmaz önemli olayları bile üstünkörü geçmiş. Celile'nin hayatındaki çok önemli olaylar bile bir kaç satırla geçiştirilebilmiş, bazı karakterlere sonradan değinilmeyerek unutulmaları sağlanmış. Nazım Hikmet'in ailesi ve çocukluğuna sunduğu bakış her ne kadar hoşsa da kronolojik olarak birbirini takip eden olaylar arasında ünlü şairin yaşadıkları da hızlıca geçilmiş. Ela Gözlü Pars Celile'nin gerçekten etkileyici bir yaşam sürdüğünü anlayabiliyorsunuz. Azmini, kararlılığını, sanatçı ruhunu satır aralarından çıkarabiliyorsunuz. Ama kendinizi ne onun yerine koyabiliyor ne de onu daha iyi anlamak, yaşadıklarını hissetmek isterken kitapta bunu bulabiliyorsunuz. Kitabın acelesi varmış gibi ilerleyen tonu da çok yardımcı değil. Geleceğe doğru hızla ilerlerken geçmişe doğru sürekli yaptığı tekrarlar bir süreden sonra yorucu olmaya başlıyor. Bir konu hakkında yapılan bir yorum cümlesinin aynısını kitabın 5 farklı yerinde görmek can sıkıcıydı. Kitap zaten çok uzun değilken, kastedilen bölümler daha bir kaç sayfa gerideyken hatırlatma ihtiyacı duyar gibi aynı şeyleri tekrarlamak gereksiz bir yaklaşım. Sonuçta ne sevinçlerine ne acılarına tam olarak ortak olamadığınız bir hikaye kalıyor geriye. Bir roman olsa belki de beni bu kadar rahatsız etmeyecek bu durum biyografik ögelerle oluşturulduğundan hayal kırıklığı yarattı. Nazım Hikmet'in ve annesi Celile'nin hayatını merak edenler için bir okuma alternatifi olsa da, bilmediğim ayrıntılar öğrenip memnun olsam da, çok daha etkileyici olabileceği gerçeğini okurken görmezden gelemedim.