Aile Çay Bahçesi

"Ağaç değil onun adı; zeytin, çınar, elma, kavak... Kuş değil onun adı; güvercin, serçe, karga, saka... İnsan değil bizim adımız; yalancı, katil, ikiyüzlü, rezil."

İnsanlarda ve kendimde nefret ettiğim şeyleri Yekta Kopan'dan duymak çok ilginçti, hem de yazarın Yekta Kopan olduğunu unutarak. Karakter tasvirleri ve tespitleri gerçekten çok çarpıcıydı. Anlatıcıyı konuştururken durduğu nokta ayrıca çok hoşuma gitti. Müzeyyen'de de Çiğdem'de de kurulan karakter, bunalımları, seçtiği kelimeler her şey çok doğal geldi ve geçti okurken.

okunması bünyelere iyi gelecek olan biraz karamsar kitap..

Yekta Kopan inanılmazdı karakterlerin duygu durumu falan muhteşemdi.

okudugum ilk yekta kopan kitabiydi ama kesinlikle son olmayacak :)

Müzeyyen, Çiğdem ,Özlem ...Her karakterde kendinizden bir parça bulabileceğiniz ender rastlanan güzel kitaplardan. Üslubu harikaydı; akıcı ,kolay ,insanı bunaltmayan türden. En çok Müzeyyen'i sevdim üzüldüm sevgisizliğine. Çiğdem'e nefret duyması , nefret duygusunun aşktan daha güçlü bir duygu olduğuna inanması sarstı beni. Kısacası güzeldi..

O tadına doyum olmaz bir şiirdi, ben taslak halinde bir roman... Bir solukta okunacak uzun hikaye...

okumayın boşuna

İçimi acıttı. Kendi dertlerimizle meşgulken diğerlerini görmek ne kadar zor oluyormuş. Allah kimseyi ailesiz bırakmasın temennileriyle okudum bu kitabı. Tavsiye ederim. Hem çok akıcı hemen bitiyor. Yazarın üslubu da çok hoşuma gitti. Diğer kitaplarını da merak ettirdi aile çay bahçesi bana. Üstelik kitabın adı içeriğiyle inanılmaz örtüşmüş. İsimsiz olarak yazılmış olsaydı bu kitap ve ismini ne koymak istersin diye sorsalardı bana "aile çay bahçesi" derdim. Tek beğenmediğim yer kitabın sonuydu. Okumayanlar için bahsetmeyeceğim ama muallakta bırakılan şeyler hoşuma gitmiyor. Genel itibarıyla beğendim.

Yekta Kopan kesinlikle kısa kısa öykü yazmalı. Ben öykü kitaplarını daha çok seviyorum. Kitabın karakteri Müzeyyen'i pek sevemedim. Belki bu yüzden kitabı da sevemedim. Bence Müzeyyen fazla keskin düşünce ve karaktere sahip biriydi. Daha çok her şeyi içinde yaşayan ve dışarı hiçbirini yansıtmayan biri gibi geldi bana. Yani sadece hayalde olan bir kişi gibiydi.

Başladıktan sonra nasıl bittiğini anlamıyorsunuz. Cümlelerin uzun olmasına rağmen kelimeleri bir o kadar yalın. Oldukça akıcı bir üslupla yazılmış... Hiç sıkmadan okutuyor kitap kendini...

Müzeyyen karakteri başta olmak üzere hiçbir karakteri gözünüzde canlandıramıyorsunuz. Bazı yazarlar karşı cinsi yeteri kadar güzel betimleyip okuyucuya hissettiremiyorlar. Aynı sorun Ahmet Ümitte de var bence, o da kadın karakterleri testesterondan arındıramayanlardan. Bu yüzden hiçbir karaktere ısınamadım çünkü birbirlerinden farkı yoktu. İki kardeşin arasındaki olayın mantıklı bir çerçevesi yok. İçerik itibariyle çok genç okuyuculara hitap etmiyor. (İntihar etmeyi isteyen baba, küfür eden ‘’kız kardeşler’’, ilk cinsellik deneyimleri vs) ‘’Hay ben böyle… ‘’ifadesinin tekrarı beni sıktı. Okurken zevk almadım. Kopan’ın da dediği gibi ‘’Pentimento. Hep pentimento…’’

Sıradan ama sarsıcı.

Yekta Kopan'ın ilk okuduğum kitabı.Basit bir aile dramını okuyucuya aktarışındaki ustalığı hayranlık uyandırıcı. İki kız kardeş Müzeyyen ve Çiğdem'in anne ve babalarının evlenmelerinden başlayarak , babaanneleriyle ilişkileri oldukça içten bir dille aktarılmış.Her satırı içinizde hissediyorsunuz.Müzeyyen ve Çiğdem'in birbirlerine bakış açılarını gayet başarılı bir şekilde okuyucuya yansıtmış yazar.Bazı bölümlerde kadın karakterler yerine erkek karakterlerin muhabbetine geçmiş yazar diye düşündüm açıkçası

Kitabın isminden dolayı daha naif bir hikaye bekliyordum. Müzeyyen karakteri Hakan Günday karakterlerinden neredeyse farksız. Hatta kadın karakter için fazla sert tepkileri var. Daha anaç olmasını bekledim.

Kitabın ana karakteri Müzeyyen'e bir türlü ısınamadım. İçimi daralttı okurken. Konu anlatımı da bölük pörçük olunca zor bitirdim.

Cerez niyetine, evde kaldigim gunde okuyup bitirdigim bi kitap. Tam dozun da ne cok bayik, ne cok agir. Baba-kiz, aile, kardeslik. Belki de en onemlisi ic catismalar. Bazen kenara kacmak, bazen mertce savunabilmek. Her seyden onemlisi sonun ben de yarattigi sok etkisi...

Çok beğenmedim.Vasattı

Kitabın kurgusu o kadar güzel ki... Sonunu göz yaşları içinde getirdim..tavsiyedir...okuyun..

Yekta Kopan'ın öykülerini severim. Ama bu romanına, daha doğrusu roman karakterlerine ısınamadım. Çok yapay, yüzeysel geldiler bana. Otuz küsür yaşında olup bunalımda bir ergen görüntüsü sergileyen Müzeyyen ve onun temellendirilmemiş kötülüğü zorlama geldi. Okunmasa da olur bir kitap.

Bir aile ve kadın hikayesi. Çok çarpıcı, çok sarsıcı bir hikaye değil. Ama beni etkileyen iki şey oldu; birincisi bir erkeğin bir kadının ağzından kadınların hayatını anlatması, ikincisi insanların kendinden/tanıdık bir şeyler bulabileceği bir hikaye olması. Bu benim demesem de, Müzeyyen'le hayatımız bambaşka olsa da detaylarda, o beklentilerde, kırgınlıklarda, kıskançlıklarda, umursamazlıkta tanıdık şeyler bulmak mümkün. İnsan bir paragraf okuyor ve evet bunun nasıl bir şey olduğunu biliyorum diyor. Kitabı bu yönünü sevenlerin Barış Bıçakçı'yı da seveceklerini düşünüyorum.

Uzun süreden beridir aglatmamisti okudugum hicbir kitap beni. Kendimden fazlasiyla izler buldugum, edebi doyum yasadigim, hos bir roman okudum bence.

Haytimizin gercekleri ve kadin olmanin zorluklariiii.....bildigimizi guzelce yansitilmis...son zamanlardaki gerecklerede kucuk dokunuslar.

Beklentimin kesinlikle altında bir romandı sanki karmakarışık bir olayı özetlemek ister gibi ama pekde başarılı olamamış gibi daha fazla beklenti içinde olunmaması dahilinde bir yolculuk esnasında okunabilecek türden bir roman.

Müzeyyen ve O'nun noktalardan oluşan hayatı.Saniye kolu zamanı öğretmiyor. Yüzleşmemiz gerektiğini bildiğimiz halde yine birşey yapmıyoruz.