Kardeşimin Hikayesi

Zülfü Livaneli'nin, siyasi karakterine hiç bir gönderme yapmayan, temiz bir dille ve neşeli bir üslupla, hızlı bir şekilde okunabilen, bana göre tatmin edici bir hikayesi olan romanı. Benim okuduğum ilk Livaneli kitabı oldu, diğerlerini de okumak isterim doğrusu. Daha karanlık, politikaya gömülü bir yazı ile karşılaşmaktan ötürü endişeliydim, endişelerimin boşa çıkmasına çok sevindim :)

Livaneli'nin kitaplarında beni hayal kırıklığına uğratan bir kitaba henüz rastlamadım ancak bu kitabı birkaç kelime ile anlatsam şoke edici ve sürükleyici olurdu. Diğer kitaplarından da farkı bu olsa gerek. Edebi bir yanı yok kitabın. Sürekli düğüm çözmeye çalışıyoruz ki kimi zaman tahmin edilesi boşluklar da bırakmış. Yine de ortalamanın üzerinde bir eser benim için.

Bu zamana kadar dost olmak istediğim çok roman kahramanı oldu. Ama böylesine muhabbetini çekemediğim karakterlerle karşılaşmamıştım doğrusu. Öncelikle baş karakterin gazeteci kıza tavrı, davranışları oldukça rahatsız ediciydi. Tipik bir sapık imajı uyandırmaktan öteye gidemedi. Gazeteci kızınsa Ahmet’in anlattığı hikayeyi hem böylesine merak edip hem de dakikada bir uyuyakalması okur olarak beni gerçekten yıldırdı. Yazarın hikayeyi uzatmak için başvurduğu bir yol gibi görünüyor ancak hoş durmamış. Ayrıca yazarın okuyucuya bir şeyler katma çabasını anlasam da bambaşka bir konuşmanın ortasında araya sıkıştırılan bilgiler oldukça abes durmuş. 2 kısımdan oluşuyor roman ve bu iki kısım arasında neredeyse hiç bağlantı yok. Öyle ki 2. kısma geçtiğimde ilk kısımdaki olayla ilgili minicik merak duygumu çoktan kaybetmiş durumdaydım. Romanda benim için akıcı olan tek yer Rusya’da geçen anlardı. Ancak sayfa sayısı dikkate alındığında oldukça küçük bir kısma denk geliyor. Bu kısımda da dünyanın en etkileyici aşk hikayesi olduğu defalarca tekrarlanan, karasevda olduğu ileri sürülen aşk hiçbir şekilde yansıtılamamış. 2. kısım bittiğinde yazar “İlk kısımdaki boşluklar da ortadan kalksın da roman tamamlanmış olsun” zihniyetiyle roman sonuna bir karar metni iliştirmiş. Teşekkür metnine bakılacak olursa hukukçulardan da faydalanılmış ancak sanırım onlar da metne fazla müdahale edemediler. Çünkü yanlışlarla doluydu ve gerçeklikle ilişkisi yoktu. Keşke bu şekilde yazılacağına dümdüz bir metin olarak yazılsaydı. En azından bu kadar göze batmazdı. Romanda gizem unsuru olarak kalması gereken temel konu baştan belli edilmiş. Yazarın çabasına rağmen açıklanmamış pek çok soru işareti de mevcut. Maalesef sevemedim.

"Her insan bedeninin çürüyeceğini bilir ve bundan korkar. Ama çoğu insanın ruhu gövdesinden önce çürür; nedense bundan kimse korkmaz." Akıcılığı ve yarattığı"merak" ile beni etkiledi. Bence güzel bir kitaptı.

Çok çok çok güzel bir kitaptı. Süprizleri seven bir insanın okuması şart !

Özellikle son bölümlerinde hikaye ve gerçek hayat arasındaki geçişler ve genele hakim olan kurgu harikaydı. Zülfü Livaneli gerçekten büyük bir edebiyat ustası.

...edebiyat, hayatı anlamanın tek yoludur.

Nasıl başlasam ne anlatsam bilemedim. Yazarın kitaplarını bilsem de görsem de şu ana kadar alıp okumaya cesaret edememiştim. İlk defa instagramda blog turunda aktif olarak yer alarak önceden okumadığım, cesaret edemediğim yazarların kalemiyle tanışmış oluyorum. Her ay bir arkadaşımızın seçtiği yazardan kendi istediğimiz bir kitabı okuyoruz. @biryazarbinokur grubu ile birlikte bu ay @kahve_kitap_aski arkadaşımızın seçtiği Zülfü Livaneli kitabını okuyoruz. Sakin bir balıkçı köyünde genç bir kadının cinayete kurban gitmesiyle başlıyor her şey. Dünyadan elini eteğini çekmiş emekli inşaat mühendisiyle genç, güzel ve meraklı gazeteci kızın tanışmasına da bu cinayet vesile olur. Kurguyla gerçeğin karıştığı, duyguların en karanlık, en kuytu bölgelerine girildiği hikaye, daha doğrusu hikâye içinde hikaye de böylece başlıyor. Modern bir Binbir Gece Masalı'nın kapıları aralanır. Ancak bu kez Şehrazad erkektir. Kitabın içinde polisiye, cinayet, aşk ve gizem hepsinden vardı. Kurgu çok farklıydı ve açıkçası öyle bir son aklıma bile gelemeyecek şekilde beni şaşırttı ve etkiledi. #alıntı Bu tepeden Karadeniz’in bir insan gibi değişeni kılıktan kılığa giren hallerini izlemeye gelirdim. Bazen öfkelenir, bitmek bilmeyen bir enerjiyle sahildeki kayalıklara kafa atardı, bazen kıyı çizgisini diliyle nazlı nazlı yalardı, ender olarak da bir göl gibi kıpırtısız kalır, içine kapanırdı. Karadeniz’i bir roman kahramanı gibi ruhsal gelgitleri, öfkeleri, sevdaları, umutları ve mutsuzluklarıyla tanımayı öğrenmiştim. #alıntı “Benim için hayat bir roman, herkes de roman kahramanı.”

oldukça basit bir dili olan-ama edebi yönü çok zayıf- sıkıcı, hikayesini beğenmediğim ve sırf bitirmiş olmak için okuduğum bir kitaptı...

Okuduğum ilk Livaneli kitabıydı, çok daha iyi kitaplarının olduğu söyleniyor. Eğer bu kitabının üstüne çıkmışsa yazar, okumaya kesinlikle devam edeceğim demektir. Akıcı diliyle, içine çeken hikayesiyle, Ahmet ve Mehmet'in başından geçenlerin - özellikle sonlara doğru - yarattığı şokla zamanın nasıl geçtiğini bile anlamadan kitabı bitirivermişim ve de o kadar etkileyiciydi ki kitabı bitirdikten sonra içinde bulunduğum anlatılmaz hisler ile başım döndü, sersemledim.