Mesel - Hayat Takıntılı Bir Uğraştır

Yelkovanın hızına yetisemiyor çokça zaman zavallı akrep. Yelkovan hızla kosup döne dursun çemberi, akrep bir arpa boyu yol alamıyor bu zaman yarısında. Ona hiçbir zaman yetisemeyecegini anlayınca, iyice bir savsaklıyor akrep, kızdırıyor yelkovanı Yelkovan bu, durmak nedir yorulmak nedir bilmez! Ittirmeye baslıyor arkasından akrebi. Bir müddet sonra sırtlıyor onu. Tasıyor bir an için... O an, yelkovanla akrebin kucaklasma anıdır iste. Birbirlerine muhtaçlıklarını, ayrı düstüklerinde yoksunluklarını ve aslında birbirlerini tamamladıklarını anladıkları an biri olmazsa digerinin hiçbir anlam tasımayacagı gerçegiyle yüzlestikleri an zaten dogru degil midir ki hep çalısan, magrur yelkovandansa, yorgun, tembel, yavas akrebin isminin daha bir sıklıkla zikredildigi? Birbirlerine baglı olmasalar, kıskançlıktan birbirlerinin gözünü oyarlardı herhalde. Ama ne mutlu ki farkındalar; Akrep ölürse yelkovan da ölecek, yelkovan ölürse akrep de can verecek Akreple yelkovanın asksa askı; sadakatse sadakati; mecburiyetse mecburiyeti böyle bir sey iste... Dogru bir ifadeyle; Varlıgı Yakan, Yoklugu Yok Eden bir baglılık.