Derinden etkileyen kitaplarından biridir Günbay'ın bu eseri beni. Goriot Baba gibi adamdır kitaptaki babamız. Bir hikaye paylaşıyordu sonlara doğru , okuyunca gözlerimin dolduğunu hissetmiştim. Paylaşmadan olmayacak. İlgi! Çocukların ve büyüklerin en büyük zaafı... Yıllar öncesi , Çocuk Esirgeme Kurumu'na yolum düşmüştü... Araştırıp , onların acılı durumları üzerinde inceleme yapmıştım. Aldığım sonuç çok düşündürücüydü. Çocuklar yiyecekten , içecekten , gıdasızlıktan değil , ilgisizliğin verdiği rahatsızlıktan ölüyorlardı. Kadınından ilgi bekler insan. Kadın , erkeğinden. Arkadaş , arkadaşından. Kusurlu bir insana ilgi gösterebilir miyiz hiç ? Zil zurna bir sarhoşun bataklığa düşmesine engel olanınız var mı içinizde? Hep çorağa düşsün diye beklemez miyiz? Eli bıçaklı , katil olmak için saldıran insanın elinden kaç kişi silahını alıp onu teskin etme cesaretini duymuştur hayatında?... İnsan olmanın yolu , olumsuz duyguları bastırmaktır. Bu hissi olgunlaştıran insan , mükemmel olmaya doğru yürümektedir. Hiç birimiz , o yola çıkamadık anlaşılan , işte hiç beklemediğimiz bir yerde buluştuk sonunda. Bu yazıdan sonra kelimelere ne hacet.

Baskı: Mavi Gözyaşı