mevra

‘Ben bir gün yan yana yürümeyi öğreneceğimize inanmak istiyorum. Düşündüm ki eğer her birimiz, diğerine elini uzatırsa bu dünyayı, huzur dolu bir ahenk içinde yaşadığımız daha güzel bir yer haline getirebiliriz.’ Kişisel gelişim kitaplarını sevenler için ilham verici olabilir. Bana pek hitap edememiş olsa da dünya benden ibaret değil elbette. Yine de altını çizeceğim pek çok cümle buldum içerisinde.

Sürükleyiciliği inanılmaz. Hem bir an önce bitsin hem de bitmesin dediğim bir roman oldu. Ters köşe konusunda oldukça başarılı. Nasıl yani diye düşünüp tekrar okudum anlayabilmek için. Bu kadar başarılı bir kurgunun hiç eksiği olmamalı diye düşünürüm. Ama elimden düşürmeden bitirmeme rağmen anlayamadığım bir tutarsızlık var. Bundan sonrası spoiler içerir. Başlangıçta Adam’ın annesinin öldüğü kazayı yukarıdan izlediği ve arabayı kullanan kişiyi teşhis edemediği ifade edilmiş. Kitap ilerledikçe aslında kazada arabayı kullanan kişinin Adam olduğu, Adam’ın ağzından itiraf ediliyor. Fakat Amelia ile yüzleşmelerinde ‘arabayı kullanan sendin’ denmiyor Adam’a. Baştan beri Amelia durumu biliyorsa -ki biliyor,bildiği için hayatına girmiş- bunu yüzüne vuracak bir karakter çizilmiş. O nedenle bu tutarsızlık sonradan canımı sıktı. Sonda ki Sam bölümü finali biraz havada bırakmış. Sam iyi kötü bir şeyleri fark etti ama ‘eeeee??’ Çok güzel giden bir dizinin anlamsız finalini izlemiş gibi hissettim bittiğinde.

Fantastik dünyayı sevenler için etkileyici bir kitap. Yazım dili ve çevirisi oldukça başarılı. Sakin ve sindire sindire okumazsanız biraz işler karışıyor. Bir solukta okuyup bitirmek isteyenler için biraz karmaşık gelebilir. Olay örgüsünü ve kişileri yerleştirince akıp gidiyor.

Herkes zaman düşünmüştür tercihlerimi başka şekilde kullansam ne olurdu diye. Bu kitap tam olarak bu konuya değiniyor. Konu güzel, geçişler vs sürükleyici ancak tarif edemediğim bir acelecilik sezdim okurken. Yani geçtiği hayattan memnun kalmayıp döneceği o kadar belli ki 2 sayfa atlayıp Nora’dan önce dönüyorsunuz kütüphaneye. Aradaki 1-2 sayfa çok ilgi çekici gelmiyor. Son hayatına kadar hiç ikilemde kalmadığını görüyorsunuz. Bu da okur olarak benim heyecanımı söndürdü. Akışın finale kadar bu şekilde devam edeceğini öngörmek zor değil. Bir de cümle yapısını çok derin bulmadım. Konu itibariyle daha dolgun cümleler tercih edilebileceğini düşünüyorum. Sık sık ‘cidden’ kelimesini okumak sıkıcıydı mesela. Vakit geçirmek için okunur ama etkisinden çıkılamayacak düzeyde değil açıkçası.

‘İnsanların sana gülmesine ses çıkarmazsan daha kolay arkadaş bulursun.’ Sonuna gelene kadar bu kadar etkilenebileceğimi asla tahmin etmiyordum. Zirveye çıkıp uçurumdan yuvarlanışına şahit olmak, hep sahip olmayı istediğin şeye sahip olunca yaşadığın hayal kırıklığı ve öfkeye ortak olmak çok başkaydı. Ah Charlie..Göz yaşlarıyla uğurladım seni..

Çok etkileyici.. Agnes’ın acısını tüm gerçekliğiyle kalbimde hissettim okurken. Yaşandığını bilerek okumak ayrıca hüzünlendirdi. Uzun süre hatırlayacağım bir eser..