büş

Anlattığı meselenin ağırlığına rağmen edebi açıdan bende beklediğim etkiyi yaratmadı. Gereğinden fazla uzatılmış betimlemeler ve tekrarlar, özellikle ilk bölümdeki askerin kişisel bakımı ve ikinci bölümdeki yol tarifleri, anlatının önüne geçerek okuma deneyimini benim için oldukça yorucu hâle getirdi.

Didem Madak, en ağır şeyleri bile öyle gündelik ve sahici bir yerden anlatıyor ki bir dizede gülümserken diğerinde içiniz acıyabiliyor. Kitabın sonundaki “Ardından” bölümü ve “128 Dikişli Şiir” kitaba bambaşka bir ağırlık katıyor. Şiirleri okuduktan sonra Madak’ın artık yazamayacağını bilerek geriye dönüp bakmak, bütün o dizeleri daha hüzünlü ve daha kıymetli bir hâle getiriyor.

"Şimdi şiir bence senin yüzündür, Şimdi benim tahtım senin dizidir, Sevgilim, saadet ikimizindir, Göklerden gelen bir yadigar gibi."

Aşkın süslenmediği; aksine insanın sevme biçimindeki o karanlık tarafın, gücün, kıskançlığın ve bağımlılığın işlendiği kısa bir roman. Kitap boyunca sevgi ile sahip olma, yakınlık ile kontrol, arzu ile takıntı arasındaki o ince çizgide gidip geliyorsunuz. Okurken bazı yerlerde çok gerildim ve rahatsız oldum.

Ne ara başladım ne ara bitirdim hiç anlamadım. Ayrılığın her evresi o kadar gerçek ve mizahi bir şekilde anlatılmış ki ba-yıl-dım. Özetle her şey geçer arkadaşlar özellikle de aşk acısı:) •Uykularımızdan uyanıp uyanıp birbirimizi öptüğümüz geceleri unutalım mı? Sabahları günaydınlar dediğimizi, böylece günlerin aydınlandığını...