Açıklama
Mekkî ve Medenî sûreler bağlamında evvelki ilâhî kitaplar hakkında Kur’an’da atıf yapılan pasajlardan anlaşılan şey; Mekke döneminin ilk yıllarında genel olarak Ehl-i Kitap, özelde ise Hıristiyanlar ve onların kutsal metinlerinin içeriği konusunda Hz. Muhammed’in ve ilk Müslüman toplumun ya hiç bilgisinin olmadığı ya da çok az bilgiye sahip olduğu ve Kur’an’ın yönlendirmesiyle bu bilginin seyrinin aşama aşama genelden daha özel ve ayrıntılı konulara doğru evrilerek derinleştiğidir. Evvelki kitaplar söz konusu olduğunda Kur’an, önce Mekke döneminde çoğunlukla suḥuf, zubur, kitâb gibi genel manada ilâhî vahye işaret eden ifadeler kullanmış; ardından Medine döneminde ise Tevrat, İncil ve Zebur gibi tanımlamalarla bunları daha özel şekliyle ifade etmiş gözükmektedir. Tüm tanımlamaları ortak noktada birleştiren temel şey ilâhî vahyin birliğinin ve sürekliğinin vurgulanması; Kur’an’ın bu vahiy halkasının nihai aşaması ve tamamlayıcısı olduğunun ifade edilmesi; evvelki kitapların gerçek mahiyetlerinin ortaya konmasıdır.
Puan dağılımı
Puanlar bu eserin tüm baskılarına aittir. Tüm yorumları gör →
Benzer Kitaplar
İslam’ın İlk Asrında Kadın
Tersyüz
Din Fenomenolojisi: Wilfred Cantwell Smith Örneği
Geç Dönem Ortaçağ Avrupası: Ekonomik ve Sosyal Tarih, 1000-1500
Dokuz Din Kuramı
Yahudilik'te Ahiret İnancı
Sınırlarda Dolaşmak - Dinlerin Eşcinselliğe Bakışı
Hadisçilik ve Kur'ancılık Kıskacında Kur'an ve Hadis
Türkiye`de İslamcılık Düşüncesi 2 / Metinler, Kişiler
Işığın Elçisi Mani ve Gnostik Düşüncesi
Düzenleme Geçmişi
Yükleniyor...