Eski İstanbul`da Meyhaneler ve Meyhane Köçekleri
Reşad Ekrem Koçu, bu kitabı yazdığı 1940lı yıllarda Yakın geçmişe kadar meyhanelerinin şöhreti bütün Akdeniz ülkelerine yayılmış koca İstanbulda meyhane kalmadı. İçkili lokantalar var ve içkili aşçı dükkânları var sözleriyle var olan yemekli-içkili yerleri aşağılar. Meyhaneler yemekten çok, az ve çok çeşitli mezeyle içki ve sohbetin ön planda tutulduğu mekânlardır çünkü. Meyhaneyi meyhane yapan özellikler ortadan kalkınca, müşteri profilinden kadehine, meyhanesinden eğlencesine içki adabı da değişti. Koçu, Eski İstanbulda Meyhaneler ve Meyhane Köçekleri kitabında meyhaneyi, tarihsel, kültürel bir olgu olarak ele alır. Bu kitapla çıkılan yolculukta okur, artık çoğunun adı bile kalmayan Zindanda, Hançerlide, Kafeslide, Gümüş Halkalıda, Karanfilde, Kelepçede, Büyük Kulelide... Yüzlerce isim ve Balıkpazarında, Zindankapısında, Mercanda, Tavukpazarında, Tahtakalede, semt semt... Gediklisi, Koltuklusu, yasakları, nizamları, dekoru, eşyası, rintleri, kalenderleri, şairleri, şiirlerle methedilmiş köçek oğlanları, kavgaları, cinayetleri, türlü cilveleriyle İstanbul meyhanelerini bulacaktır.
Baskılar2
Bu eserin yayımlanmış baskıları. Bir baskıya tıklayarak yayınevi, ISBN, sayfa sayısı ve basım bilgilerini görebilirsiniz.
Düzenleme Geçmişi
Yükleniyor...
Puanlama
Yorumlar(2)
Meyhane köçekleri, içki yasağı olduğu dönemlerde ortaoyunu topluluklarında çalışırlardı. İçki yasakları kalkınca meyhanelere dökülürlerdi. Büyük meyhanelerin ise yalnız orada oynar bir veya birkaç köçeği olurdu. Meyhane uşakları palikarlar ile pedumuların da hemen hepsi oyun bilirlerdi. Hem güzellikleri, türlü işvebazlıkları, hem de oyun hünerleri Istanbul’u tutmuş olanlar ise bir meyhaneye bağlanmaz, meyhane meyhane dolaşırlarmış. Meyhanelerin kapıları onlara daima açık olurmuş... Bir varmış, bir yokmuş... Bana da tatlı tatlı kitabın okuması kaldı.
