BM`nin Kıbrısta Son Diplomatik Girişimi

Londra ve Zürih Antlaşmaları ile kurulan 1960 Kıbrıs Cumhuriyeti, ancak üç yıl yaşayabildi. 1963 yılında dönemin Cumhurbaşkanı Makariosun sunduğu Anayasada değişiklik talebi, taraflar arasında gerilim oluşturdu. 13 maddelik değişiklik talebi, 1960 Anayasasında Kıbrıslı Türklere verilen eşit kurucu ortaklık haklarını ortadan kaldırıyordu. Kıbrıslı Türklerin, tek taraflı olarak Parlamentodan geri çekilmeleri, Kıbrıslı Rumların, tek taraflı olarak anayasada değişikliğe gitmeleri ve Kıbrıslı Türklere ancak anayasal değişikliği kabul etmeleri halinde Parlamentoya geri dönmelerine izin vermeleri, taraflar arasında çatışmaların çıkmasına neden oldu. Kıbrıslı Rum tedhiş örgütlerinin silahlı saldırıları nedeniyle, Kıbrıslı Türkler, adanın yüzde 3ünde yaşamaya zorlandı.1967 yılından itibaren taraflar arasında sürdürülen görüşmeler sırasında, Kıbrıslı Türkler, kendi homojen köylerinde ve kendi özerk idareleri altında yaşamayı teklif ettilerse de, Kıbrıslı Rumlar, herhangi bir taviz vermeksizin, Kıbrıslı Türklerin, anayasanın değişmiş haline uygun olarak, 1960 Kıbrıs Cumhuriyeti bünyesinde yaşamasını istediler. 1974 yılında Türkiyenin 1960 Garantör Antlaşmasının 4. maddesinden doğan hukuki hakkına dayanarak adadaki gelişmelere müdahale etmesinin ardından Kıbrıslı Türkler 1975 yılında Kıbrıs Türk Federe Devletini ilan ettiler. Kendi kaderlerini belirleme ve kendi bölgelerinde kendi idarecileri altında yaşamayı teklif eden Kıbrıslı Türkler, ilan edilen federal devletin, ileride kurulacak gevşek federal rejimin bir parçasını oluşturacağını belirttiler. 1960 Kıbrıs Cumhuriyeti Anayasasından doğan eşit kurucu hakları Kıbrıslı Türklere vermek istemeyen Kıbrıslı Rumlar, katı federal yönetim içersinde Kıbrıs Cumhuriyetinde küçük çaplı düzenlemelerin yapılmasını öneriyordu. Kıbrıslı Rumların tutumları nedeniyle, Kıbrıslı Türkler, 1983 yılında, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyetini ilan ettiler ve iki bölgeli, iki kesimli gevşek federasyon teklifini savunmaya devam ettiler.