İlk Adım

Otuz sene evvel... Nasıl, otuz sene mi? Otuz sene ha? İmkanı yok; inanmıyorum; fakat hesaplıyorum, tamam değil, fazla bile çıkıyor. Bu durum, cepteki parayı harcadıktan sonra duyulan şaşkınlığa benziyor: Elde, avuçta bir şey kalmamış; oysa hesaba bakınca sahi, diyorsunuz, şuraya bu kadar, buraya şu kadar vermiştim; yanlışlık yok! yanlışlık yok ama, yürekte bir üzüntü, hoşnutsuzluk var. İşte, şimdi, aynen o durmdayım, kendimden hiç memnun değilim. Daha akıllıca, hesaplıca sarfedemez miydim? diye düşünüyorum, boşalan cüzdanımı evirip çeviriyorum, süngüsü düşük bir vaziyette hayıflanıyorum.