Beyaz At

Michel, bu matrak harbin en azgın döneminde, yirmi dört saatlik izinle geldi Parise... Tatlı bir sonbahar sisine sarılı yürek paralayıcı bir barış hacvası kaplamıştı Parisi... Orada, geldiği yerde olup bitenlerden hiç kimsenin haberi yok gibiydi; sadece Micheldi sanki bilen, cephedeki kepazeliği! Bir acı halinde duyduğu yalnızlığı... Şaşkınlık verici bir yetenekler bütünü olan bu kitaptan, sürekli bir fişek şenliği seyretmiş duygusuyla ayrılıyor insan.