Elif Ana

Bu dünyada işini yürütmeyi bileceksin diyen, çıkarı uğruna her türlü hileye başvuran, başkalarındaki dürüstlüğü yadırgayan Şükrü var bir yanda; öbür yanda ise Onu bunu aldatacağıma kendim aldanırım daha iyi diyen Elif. Şükrüye göre herkes Elifin ölmüş kocası Durmuş gibi soylu olaydı, çoktan tükenirdi insan soyu; Elife göre ise, herkes Şükrü gibi olsa, insan olmaktan çıkar insan soyu. Demek ki oyun, ta baştan beri türlü biçimlerde sürüp gelen iyi ile kötünün çatışmasıdır, insanların yaşamını büyük çapta belirleyen bu iki gücün açık ve örtülü diyaloğudur bir anlamda. (Sunuştan)