Bakırköy Öyküleri

80lerin başlarında Bakırköye geldiğimde, henüz yeni tesisler tamamlanmamıştı. Psikiyatri servisleri, iç bahçe ile Raşit Tahsin pavyonuydu. Türk nöropsikiyatri tarihindeki ilklerden olan Prof. Dr. Raşit Tahsin Beyin adını taşıyan bu binada asistanlığa başladım. O zamanlar servislere pavyon demek âdetti. Tabii bu, bazen tuhaf durumlara sebebiyet veriyordu. Başka bir hastaneden gelen nöroloji rotasyoneri bir bayan doktor arkadaş anlatmıştı: ‘Babam gelmiş Antepten. Beni sormuş. Raşit Tahsin pavyonunda bulursun demişler, adam neye uğradığını şaşırmış. Bizim Antepte pavyon deyince sadece içkili eğlence yerleri anlaşılır, başka anlamı yoktur... *** Psikiyatristlerin konsültasyon esnasında kendilerini ortaya koyuşları, mesleki bilgilerine ve tecrübelerine, hastalara karşı duydukları sevgiye dayanır. Konsültasyon esnasında bir iş icra etmektedirler. Bu işin onların tüm yaşamlarında kapladığı yerin büyüklüğü, yazınımızda yeterince aktarılamamıştır. Dr. Latif Alpkanın Bakırköy Öyküleri, bunun mümkün olabileceğinin kanıtıdır. Diğer yandan bu öykülerde hastaları, dolaylı bir amaca hizmet etmek için değil, onları seven Latif Ağabeylerinin, onların görünmezliğine son verme savaşının kahramanları olarak buluruz. Dr. Latif Alpkan tanıdığı bu hastaların gönlünde bıraktıkları boşluğu doldurmaktadır sanki yazarken... Onun kalbindeki boşluk, tüm toplumun vicdanıdır. Edebiyat da umarsızlığa düşmüş insanın en meşru silahıdır.