Yazışmalık

Neyin doğru, neyin yanlış olduğunu bilmiyoruz. Birinin doğrusu, bir başkasının yanlışı olabilir. Bu durumda en iyi çıkar yolun, tüm düşünceleri bir araya getirerek, gözgü (ayna) yaratmak olduğu yönünde düşündük. Böyle vardık yargıya. Yansıttık düşünceleri anlayana. Ne de tozlu diyenler çıktı ilk başta. Sildik, arındırdık da toz bırakmadık ortalıkta. Gözgü çok küçük, kendimi büsbütün göremiyorum diye yakınan da olunca, büyüttük gözgümüzü. Adımlarımızı sağlan attık, başımızı dik tutup, gülümsettik yüzümüzü. Bize çamur atanlar da oldu. Çamur izlerini silmeye gücümüz hep oldu. Sözlerimizin güzelliği, sesimizin hoşluğu ile birleşince, dayanamadı kargalar. İşine gönül adayanı kim yargılar? Bülbül, güzelliklere şakısın; önünde sonunda karga da onu alkışlar.