İçimde Sakladığım Şehir

Her sabah burnunu pencereye dayayıp... Nefesinin buharıyla gölgesini cama çizen yoksul bir çocuktum ben. Teri üstünde kuruyan. Acıya burun kıvıran. O zaman başladım öyküler yazmaya. Evinden kalkıp işe giden insanları sayardım. Geceleri yıldızları saydığım gibi. Küçüklerimi sevip, büyüklerimi saydığım gibi. O zamanlar denize inen patika yollardan geçerdim. Ahşap evler vardı. (Kitabın İçinden)