Belki De Hiç Yok Ölüm

Okunup okunup kapanmadan, başka ellerde, yine yeniden açılacak bu sayfalar. Eğer ki, tüm acılar tükenip silinir olacak yeryüzünden, o vakit unutulacak bu destansı yaşam... Anılar anıları çağırdı. Her anı, önce sorgulanmak sıraya girdi usumda. Bazen, şiir olup aktılar kalemimden. Hiç mevzu etmek istemediklerimse, içimi kemirerek yer buldu. An geldi, ürkerek devam ettim yazmaya. Hem acıtıyor, hem şüphede bırakıyordu beni o yazdıklarım. Kendi kendime muhaliftim yazarken. Aşmalıydım kendimi. Somut gerçekliklere ulaşmalıydım. İlk, o acı görüntüler yok olmalıydı. Dilimden önce, yüreğimdi yakınan. Nolur, acı görüntülerinizle şekil bulmayın bende... Belki de, hiç yoktu Denizim.