Küçük

Bir dil sürgünüdür, Güney Dal. Yaşama yurdu edindiği Berlin, onun bu kopuşunun da simgesidir adeta. Yazdığı, gerçeğine varmak istediği insanın serüvenine o, durduğu yerden bakar. Kopuşun dili, yazının içsesiyle Türkçenin kıvamına erişir her bir anlatısıyla. Küçük Adında Biri, böylesi bir dil örgüsüyle yazınımıza yeni bir anlatı izleğini getiriyor. Dal, burada, yabancılaşmanın getirdiği çözülmeyi, bireyin dilsizleşme ve kopuş sürecini, ustalıkla anlatıyor. Dıştan içe bakışın trajik öyküsü; bir yüzde bir yüzün seyrinin acıyla dile getirilişi...(...) Novel, hikâye anlatımının bir biçimidir eninde sonunda ama, araya ‘temel hikâyenin düzenini bozmadan, ilginç, eleştirel bazı anekdotları da hınzırca ve keyifle sokuşturmak gerekir. Böylece ana hikâyeye, anlatının gücünü artırıcı, toplum içinden gelen eleştiri parçaları ‘yapıştırılır. Bunlar yer yer temel hikâye üstünde iliştirilmiş gibi dursalar da hikâyenin geçtiği zamana açılan renkli küçük perspektifler, zamanın renklerini okuyucuya aktaran parçalar (zeit koloroit) olarak ayrı bir tat verirler bütüne... Güney Dal