Ölüm Ve Gölge

Üstünden geçtiğim bu karanlık yeryüzü  binyılın dalları gibi kentin uzayan sokakları  ağrılarla büyüyen ay  susmak eleminden geldiğim yol;  gölgelerim beni taşır  ben gölgelerimi  ağaçların gözleri dünya-dünyalar  zamanın ölesiye yorgun yaprakları  kavakları dilsiz bırakır aşk  hiçbir iz yok hiçbir taşın altında  iki dünyayı bir araya getiren aşk  doğduğum evin en kutsal direği  alçıyı yumuşatan su  mihrabı biçimlendiren toprak  ve suyu yok eden ateş  haykırır benliğimi:  hiçbir iz yok hiçbir taşın altında  hep hiç ölmüş bedenim her taşın altında...