Ankebut

ne gün bilsin istedimne de şehrin gri uğultularısessiz ve dingin gövdemdeboğumken o büyülü kahırsığındığım turuncu şafaklarlaesinlendiğim ilahilerdetitrek ay ışığına çarpanfırtınalarda dinlendirdiğim sesimine gün bilsin istedimne de şehrin gri uğultuları vakti kebirdir akşambir yetimin yarasına sesleniyorumsafiri rüzgârlarla ruhumu yakan acıyayaprağın çürümesini anlattım