Hayatı Seviyorlardı / Fransız Direnişçilerinin Son Mektupları

Kırk yıldır kaç kez yeniden okudum bu kitapta toplanan şiirleri! Bugün onlarla ilk kez karşılaşıp da etkilenmeyecek bir kişi olabileceğini düşünemiyorum. Bu mektupları yazanlar birkaç saat -bazen birkaç dakika- sonra ölüme gittiler; kimi kurşuna dizildi, kiminin kafası kesildi. Böyle bir anda cümlelerin kıvraklığıyla ya da kalemlerin musikisyle uğraşmak kimin aklına gelirdi? Yazan bir daha yazamayacağını biliyor. Elveda demenin sadeliğinde, hayatına ve ölümünün anlamına dair yargısını dile getiriyor. Ölümü kılları kıpırdamadan kabullendirler, çünkü ölüm onlar için mücadelenin gelişmeasi demekti, yeni savaşçılar yetiştirecekti mutlaka ve çünkü bu anlamda bereketliydi ölüm: Elbette yaşamak isterdim. Ama bütün kalbimle dileğim o ki, ölümüm bir işe yarasın. (Guy Moquet) Bu kahramanlık derlemesi bir kahramanlık ve yücelik antolojisidir.