Qetran

min guh da nalîna dengekî hinavînû dawîn min xwe kuşt di şeveke şafiî debi sewta saweke sefran û seferîsuhurîm, li seherên sar û sêwîku hîn nizanim bê bi kîjan surperiyê reli çerxa kîjan zemanî dizîvirîmda ku gihîştim xawêniya bêdengiyêmeyam li nebîniya şevên bêstêrkû min heyvanê xwe ji heyva nava xwe girtzeman û zemherîrziman û zehîrwekî marekî bêjehr di kevirên sebrê re bihurîmDost Çiyayî...Qetran navê berhema Çiyayî ye.Ji helbestên wî yên mîna ‘qetrê dilop bi dilop ji dilê birîndar û giyanê wî yê nazdar nizilîne ser sifreya ‘dîwanê dê bixuye ku Dost peyvên qer ê qetranî xistiye çavên bi kul yê helbesta kurdî!Dost, dema ku dikeniya jî, kenê wî yê ku dixwest şahiya govendekê li dar bixe li palên rûyê wî, nedikarî êşa heyî ya di hinavên xwe de civandî, veşêre:Kenê wî bi xwe mîna êşeke fediyok li erdnîgariya rûyê wî belav dibû!Dost êşkêşek bû!Ji hemû êşên heyî û kişandî, raste rast mîna ku bixwaze bi êşkêşiya ji helbestê bikevîne; xwe di ber helbestê de diêşand, xwe diwestand!Yan na, di wî temenê ciwan de, ku hê dê gelek fîşek biajota devê tifinga helbestê, bi pênûsê xwe yê çapilî ev ristên li jêr diteqand?...Arjen Arî, www.diyarname.com, 21.07.2008