Kayıp Darağacı

Bina derin bir sessizliğe gömülmüştü... bir ölüm sessizliğine. nihayet beklediğim adımları duydum. katil geliyordu. ayak sesleri yaklaştı, yaklaştı... ve durdu. katilin, kapının önünde derin derin nefes alarak, etrafı dinlemeye çalıştığını tahayyül ediyordum. sonra kapı usulca vuruldu... "tık tık tık... tık tık tık..." etrafa yine ağır bir sessizlik çöktü... kulaklarım uğulduyordu. buna rağmen katilin tekrar kapıya vurduğunu duydum. yumuşak, ısrarlı hâttâ davetkâr bir vuruştu bu... nihayet tokmak dönmeye başladı...