Ay Serilirken Yatağıma

Yeşerebilmek için, her mevsimgüz güneşlerine gereksinimi olanbir kuşağın coğrafyasını soludum.Mevsimi dar bir hayatın tarihinde.emeği, sevgiyi, vefayı özlü insanvarlığının temeli şiiri de onun dilive bilimi olarak kabul ederkendüşlere (u)mutsuzluğu yasakladım.Kentlerin sokaklarına sıkışmışhavadan acıyı ve sızıyı defettim.Denizlerin dinginliğinde gemileriuykusun dan uyandırıp yüreklerindalına astım uçlarınagüz güneşleri değsin diye.Çünkü hayat imgeleri çıplakkısa bir dörtlükVe şimdi söz sırası onların