Kumdan Kule

acı çekiyor gökyüzü, yüzümüzde gün yürüdü saçlarımı tarıyor cemre ben buradayım senin seyiren gözlerine su döküyorum senin de benim, aynaya girip çıktığım doğrudur kamaşan dizlerimi sırla oğduğum körelen kalbimi suyla çizdiğim dönerken gök; aşınırken yeryüzüyle parlar gökyüzü aynalar ve sır dökülür tenimden çamurdan yaralar ki; cebim elimi atıyor dışarı cebimde ölmezotu ben geri geldim, buradayım o karlı yerde, kar sıcağında alnımda cam kırıkları ve tuz kamaşan gözlerimin körlüğüyle sulamak o bulunmaz ince otu ellerim üşüyorken, iyice ellerim üşüyorken acı çekiyor gökyüzü, yüzümüzde (Kitabın Girişinden)