Hakimin Evi

-56, 57, 58,... diye sayıyordu Maigret. Aslında saymak istemiyordu. Kendiliğinden oluyordu. Kafasının içi bomboş, gözkapakları taş gibi. 61, 62... Dışarıya bir göz attı. Café Français'nin cemekânının alt tarafı buzlu camdandı, üst kısmından meydanın çıplak ağaçları ve yağmur görülüyordu, hep yağmur... -83, 84... Ayaktaydı, elinde bilardo sopası, duvarları kaplayan tüm aynalarda kendini görüyordu. Ve Le Flem, Café Français'nin patronu, sıktığı çenesini açmadan, rahat bir tavırla, sanki çok doğalmış gibi serisini sürdürüyordu. Yeşil çuhanın bir o yanına bir bu yanına geçiyor, eğiliyor, doğruluyor, dalgın bakışlarla topları izliyordu. -122, 123... Salon epey genişti. Pencerenin yanında orta yaşlı bir hizmetçi dikiş dikiyordu. Hepsi bu. Yalnızca üçü! Bir de sobanın yanında oturan kedi!