Ölü Postacı

Bir kadın gördüm, Acısını giymiş üzerine, umutsuzluğu doldurmuş gözlerine, sanki günlerdir uyumamış da uykusuz kaldığı dakikalar ağlamış gibiydi. Gözaltlarındaki morartı ve gözlerindeki derinlik bu düşünceye savurdu beni. Yoğun bir hissizlikle postayı elime tutuşturup nazikçe kapıyı kapattı. İçimde bir acı hissediyorum. Anlatamamak en çok da anlaşılmamak ne kadar acı. Bu postanın nereye, kime gideceğinin ne önemi vardı? Acısını parmak uçlarına kadar işlemiş bir kadının, acısıyla yazdığı bir mektup ne kadar iç açıcı olabilirdi?