Doğu'dan Uzakta (düzenle)

(düzenle)


Kitap Açıklaması (düzenle)

Geçmiş... bıraktığın yerde mi hâlâ?

Amin Maalouf'tan unutulmayacak bir "eve dönüş" romanı.

Amin Maalouf'un merakla beklenen yeni romanı Doğu'dan Uzakta, kaderin ve tarihin acımasızlığında terk ettikleri yurtlarına dönen bir grup arkadaşın hikâyesini anlatıyor.

Doğu'dan Uzakta, bir yüzleşmenin romanı: Gençliklerinin en güzel dönemlerini bir arada geçiren, ülkelerinde patlak veren iç savaştan sonra farklı yerlere dağılan ve yıllar sonra, eski arkadaşlarından birinin cenazesi için tekrar ülkelerine dönen bir grup arkadaş... Açıkça belirtilmese de Lübnan İç Savaşı'nın getirdiği yıkımlara ve Ortadoğu coğrafyasının kültürel, tarihsel ve toplumsal sorunlarına dair çok çarpıcı gözlemlere de yer veren Doğu'dan Uzakta'da Maalouf, yine en iyi bildiği şeyi yapıyor: Doğu'yu anlatıyor.

Geçmiş... bıraktığın yerde mi hâlâ?

Amin Maalouf'tan unutulmayacak bir "eve dönüş" romanı.

Amin Maalouf'un merakla beklenen yeni romanı Doğu'dan Uzakta, kaderin ve tarihin acımasızlığında terk ettikleri yurtlarına dönen bir grup arkadaşın hikâyesini anlatıyor.

Doğu'dan Uzakta, bir yüzleşmenin romanı: Gençliklerinin en güzel dönemlerini bir arada geçiren, ülkelerinde patlak veren iç savaştan sonra farklı yerlere dağılan ve yıllar sonra, eski arkadaşlarından ... tümünü göster

Baskı Bilgileri (düzenle)

Karton Cilt , 460 sayfa

Kasım 2012 tarihinde , Yapı Kredi Yayınları tarafından yayınlandı


ISBN
9789750823848
Dil
Türkiye Türkçesi

Kitabın Ana Karakterleri(düzenle)

Kitaba karakter eklenmemiş ...

İlgili Kitaplar

8.9 puan (37 kişi)
70 okumuş, 90 okumak istiyor, 0 okuyor

7.3 puan (19 kişi)
45 okumuş, 20 okumak istiyor, 0 okuyor

8.1 puan (18 kişi)
29 okumuş, 12 okumak istiyor, 0 okuyor

7.7 puan (313 kişi)
732 okumuş, 398 okumak istiyor, 9 okuyor

8.1 puan (527 kişi)
1304 okumuş, 408 okumak istiyor, 11 okuyor

7.9 puan (163 kişi)
404 okumuş, 104 okumak istiyor, 8 okuyor

7.7 puan (157 kişi)
438 okumuş, 120 okumak istiyor, 3 okuyor

7.8 puan (221 kişi)
596 okumuş, 171 okumak istiyor, 12 okuyor

7.1 puan (14 kişi)
19 okumuş, 24 okumak istiyor, 0 okuyor

7.6 puan (106 kişi)
232 okumuş, 106 okumak istiyor, 4 okuyor

Kitabın Geçtiği Listeler

27 kitap, 84 oy
168 kitap, 993 oy

Şu An Okuyanlar

Okumuşlar

Okumak İsteyenler

Takas Verenler

sule Ben Betül nrdnsen müge elma elifortalik Sleepingforest nesrin yıldırım nana unique
9 kişi
orange_rose deryas MiMi Sokratesinkizi okurmerv berahobievi iremkesen snnkpln hulyaa senayc erginkaya OKYANUSYA GeCe_KuSu iremseskir34 demian çiğdemmm hasan fuat bayrak caine KML DYRN gülser karataş dark_hell kitap ayracı habibe_kavak yusuf6080 dostum Miladras kargasiz RudiWeadvul BenayG durann estella83 AliTastan ceren sezgin hilall Berkay Ayseven demet supersolak myartemisia ehlimana
363 kişi
mrl milenaa merveyldz melankolimelankoli cigdemo malumatfuruş ametikan kafamdakiviziltilar Lale nergis zezéé Ahsen KARAMELA üvercinka mcelgul bluetear pskmeryem NosferatuAysegul iamyourboss Nihan zehraa payyaco BenBeyrut Özgenrstt Ömr ESRA KAKAÇ edi tahsingun cyildiz76 deniz-_- aurora35 haksıztahrik beterbocek drycmacar epol60 Josephine laymor erdemou efla
195 kişi
galaliosman33 matalar
2 kişi

Değerlendirmeler

değerlendirme
2 kişiden, 2 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
7 puan

Doğu'dan Uzakta

Doğu’yu en iyi anlatan yazarlardan, Amin Malouf’un yazdıkları dünyaca okunuyor. Semerkant, Afrikalı Leo, Tanios Kayası, Doğu’nun Limanları gibi romanlarını okumuş, anlatımı, duygusal içerikleriyle etkilenmiştim. Malouf, son romanı Doğu’dan Uzakta’da, Orta Doğu’yu anlatıyor.

Orta Doğu, tarih boyunca hep insanlık için önemli, paylaşılamayan konumdaydı. Farklı din inançların nedense en çok doğduğu, filizlendiği bölge oluşuyla bilindi. Sonrasındaki petrol, zaten etnik bir yumak, kördüğüm olan bölgeyi, uluslararası bir hegamonya, savaş alanına çevirdi.

Doğu’dan Uzakta, adı zikredilmese de Lübnan olduğu anlaşılacak bir ülke, bu ülkede çıkan iç savaş ve yıkım üzerine.

Roman kahramanı Adam ile yazarın yaşam benzerlikleri, onun yazarın bir anlamda, yaşadıklarını, başından geçenleri anlattığı kanısı uyandırıyor bende. Amin Malouf, Lübnan asıllı bir yazar. Lübnan,1975-1990 yılları arasında, yıkımlara yol açan bir iç savaş yaşadı. Malouf,1975’te, ülkedeki çatışmaların başlangıcında Paris’e göç etti. Roman kahramanı Adam, doğuda bir ülkede dünyaya gelmiş, iç savaşa sürüklenen ülkesinden ayrılıp, Fransa’ya yerleşmiş. Bir üniversitede öğretim görevlisi. Bölümü tarih. Bu kadarlık benzerlik dahi, bana yazarın bir yere kadar başından geçenleri anlattığını, anlatılanların, onun yaşamından kesitler de içerdiğini kabul etmeme yetiyor. Bu benim gözümde anlattığını daha taraflı, ama yaşayıp, hissettiği için daha gerçek yapıyor.

Doğu’dan Uzakta, bir yüzleşme romanı. İnsanın kendisi ile yüzleşmesinden çok, gençlik ve öğrencilik yıllarındaki bir grubun yıllar sonraki değişimleri, savaş yılları boyunca yaşadıkları acılar, bugün ne oldukları, nereye geldiklerinin sorgulaması.

ölümün dayattığı

Eski arkadaşı Murad’ın eşi, Adam’ı, kocası ölüm döşeğindeyken, son bir kez görüşmeleri için ülkesine çağırır. Adam, ülkeden ayrıldıktan sonra arkadaşlarıyla ilişkisini kesmemiştir. Murad’la ve arkadaşlarıyla düzenli olmayan aralarla haberleşirler. Murad, onun ülkesini bırakıp gitmesini kabullenemeyip eleştirmiş, her fırsatta bunu yüzüne vurmuştur. Daha sonra bir nedenle araları bozulur. İlişkileri kopar. Adam’a göre cinayetten farkısız nedenlerle “eski arkadaş” tanımı; “geçmiş arkadaş”a dönüşür. Ama ölüm, bütün eski hesapların üzerindedir. Eski hoşnutsuzlukların, kırgınlıkların bir yana bırakılıp, “eski arkadaş”ın son nefesinde yanında olmak gerekir. Yıllardır vatanına ayak basmayan Adam döner. Ama gidene kadar arkadaşı ölmüştür. Eşine üzüntülerini, taziyelerini iletir. Gelerek de aralarında geçenleri usulen de olsa gerilerde bıraktığının mesajını verir. Konuşmalarında kısa da olsa eski, güzel günler, arkadaş grubu anılıp eskiye özlemleri dile getirilir.

Sonrasında Adam, birkaç gün daha dönmeyerek, gün gün, eski günlerin sorgulamasına, geçmişin ve bu günün kazısına girişir. Eskilere dönüşlerle arkadaşlarını, aralarındaki tartışmaları, inişli çıkışlı ilişkileri irdeleyip, yorumlamaya girişir. Bir yandan da o günlerdeki grubu tekrar bir araya getirmek istemektedir.

Romanın anlatımı, Adam’ın o eski günleri, arkadaş grubu ila ilgili anımsamaları notlarıyla bir deftere geçirmesi, o günlerdeki mektuplarla anlatılırken, bunların araları da, örgü gibi kullanılan“tanrı anlatıcı anlatımı” yla örülmüş. İki anlatımın kullanılması, (Notlar, haliyle mektuplar “ben” diliyle yazılmış) tek tip anlatımın oluşabilecek güçlükleri, yetersizlikleri önemli oranda azaltmış olduğunu düşünüyorum.

ilk göçmen

“Adımda doğmakta olan insanlığı taşıyorum, ama ben giderek nesli tükenen insanlığa aidim.” s.9

Kitabın içerisine bir sürü sembol, gönderme olarak algılanabilecek kişi adları, olaylar serpiştirilmiş. Romanın anlatıcısına, kahramanına “Adam” adı verilmesinin bir anlamı var. Adam, yıllar önce, ülkede çıkan iç savaşla Paris’e taşınır. “Adam”ın Adem’e, ilk insana yaptığı göndermeyi, başına gelenleri, bugün dünyada yaşayan” ilk mülteci- muhacir-göçmen” insanın başına gelenler, gelebilecekler olarak yorumluyorum. Her şeyden önce, Adem, kendi istediği için cennetten ayrılmadı, dünyaya göç ettirildi. Zamanımız bir göç, bir muhacirlik çağı. Bugün her zamankinden çok, yurdundan uzak (isteyerek-istemeden) göçmen var. Göçmenliğe ayrı bir gönderme de, tarihçi Adam’ın yazmaya çalışıp da bir türlü bitiremediği Atilla’nın biyografisinin sembolik anlamı üzerinden kuruluyor. Atilla, tarihteki ilk muhacir olarak kabul ediliyor.

Göçmenlik bir anlamda vatansızlık, ülkesizlik de demek. O, nereye olsa gidebilir. Adam’ın göçmenliği, vatansızlığı duygu ve inancında da sürüyor. O, kendini hiçir dinin, inancın huzur verici derinliğine bırakamıyor.

…’Ben nasıl iki vatan arasındaysam, aynı şekilde inançla inançsızlık arasındaydım, kah birine kah diğerine yaklaşıyorum, ama hiçbirine ait değilim. En çok, bir din adamının vaazını dinlediğimde kendimi inançsız hissediyorum; ne zaman kutsal bir kitaptan alıntı yapılsa zihnim isyan ediyor, dikkatim dağılıyor, dudaklarımdan beddular dökülmeye başlıyor. Ama dinsel olmayan bir cenaze törenine katıldığımda da, ruhum üşüyor ve içimde Süryani ya da Bizans ilahileri, hatta Aquino’lu Thomas tarafından söylenen eski ‘Tantum ergo’yu söyleme isteği doğuruyor..

Göçmenlik, her zaman (gizli-açık) ardında bir sürgünlüğü taşıyor. Adam, Paris’te, Murad, kaldığı ülkesinde, Albert Amerika’da, naim, Brezilya’da, Ramiz, şato gibi evi, uçağı, tüm zenginliğiyle dünya’da, Ramzi, kendini kapattığı manastırda, Nidal silahlar arasında sürgündür.

at gözlükleri

Bir arkadaş grubunun sıcaklığının yerini hiçbir şey alamaz. Ne iş, ne para, ne aile yaşamı, hiçbir şey. Arkadaşların buluşup fikirlerini, düşlerini, yemeklerini paylaştıkları o anların yerini hiçbir şey tutmaz. S.225

İç savaş önesi yıllarda, kızlı erkekli, çeşitli dinden, inançtan, sınıftan on beş kişilik bir arkadaş grupları vardır. Bazı günler, Murad’ın evinde toplanırlar. Çeşitli etnik gruptan ve dinsel inançtan oluşmuş, düşünen, tartışan insanlardır. Adam; Hıristiyan, Yahudi Naim, Ramiz ve Remzi Müslüman, Albert Dinsiz’dir.

O dönemde hepimiz Marksist olduğumuzu söylüyorduk, çünkü devrin havası öyleydi.

Kendime(Ramiz) solcu dememin sebebi, yoksulların ve ezilenlerin durumuna kayıtsız kalmamamdı. O kadar. Bizim gruba dahil olmamamın sebebi de, oradaki insanların sadece kendi küçük yaşamlarıyla değil uçsuz bucaksız dünya ile ilgilenmeleriydi. Vietnam’dan, Şili’den, Yunanistan’dan ve Endonezya’dan söz ediyorlardı. Edebiyata, müziğe, felsefeye ve fikir tartışmalarına tutkuyla bağlıydılar. O sıradaki bütün insanların benzer kaygıları paylaştıkları düşünülebilir. Ama bizim gençlik dönemimizde bu tarz topluluklara seyrek rastlanırdı, günümüzde ise iyice azaldılar. Yirmi yılı aşkın bir süredir iş ve sosyete toplantılarından başka bir şeye katılmıyorum. İnsanların çoğu, beşikten mezara kadar tüm ömürlerini dünya nereye gidiyor ve bizi nasıl bir gelecek bekliyor sorularına hiç vakit ayırmadan geçiriyorlar. S.230

Okul ve gençlik yıllarındaki bu tür küçüklü-büyüklü grupları biliriz. Onların havası bir başka oluyor nedense. 1980’lerdeki İstanbul, kadıköy’ü düşündürüyor bana. Şarap, ızgara sardalya, kibrit çöpleriyle poker, Fikret Kızılok, kırık bir testi… bunları anımsatıyor. Neyse. Onlar uzaklarda kaldı. Konumuza dönelim.

“Müslümanlar arasında en iyi arkadaşım Ramiz’di; Yahudiler arasında en iyi arkadaşım Naim’di ve Hıristiyanlar arasında en iyi arkadaşım Adam’dı. Haliyle ne Hıristiyanların hepsi adam, ne de Müslümanların hepsi Naim gibiydi. Ama ben öne kendi arkadaşlarımı görüyordum. Onlar benim at gözlüklerimdi, başka bir deyişle, ormanı görmemi engelleyen ağaçlardı.”s.441

Grubu bir araya getirmek istemenin bir nedeni de, bunca olup bitenden sonra, insanların ne kadar değiştiklerini, neler yaşayıp, nerelere geldiklerini merak etmenin yanında, yıllar öncesinin onaylanmış, bilinen, özlenen sohbet, paylaşım ortamına da özlemidir. Ama savaş yoları ayırmıştır. Her biri bir yana farklı uçlara savrulmuşlardır. Aralarındaki yaşam ve düşünce ayrılıkları derinleşmiş, keskinleşmiştir.

Silahlı militan Naim şöyle der;

Arkadaş grubumuzda veya ondan geriye kalan her neyse orada bu konuları hala dingin bir şekilde konuşabileceğimizi düşünüyor musun? Benim gibi bir Yahudi en baştan İsrail karşıtı ve anti-siyonist olduğunu ilan etmek zorunda kalmadan, düşüncesinin ayrıntılarını ifede edebilecek mi? 257S.

Gruptakilerin kendilerini dünya uyruklu, dünya, hatta evren vatandaşı görmeleri midir, ülkeden gitmelerini kolaylaştıran. Fransa’daki, Portekiz’deki, Amerika’daki , dünyanın herhangi bir ülkesinin halkına karışan bu insanlara, dünya vatandaşı olmak ne ifade der? Bir ülke, insanın doğduğu bir ülke terk edilebilir mi? Giderken insan, o ülkeden daha büyük bir şeyi içinde götürür mü?

Ben bir ülkede değil bir gezegende doğdum. Tamam tabi ki bir ülkede, bir şehirde, bir mahallede, bir ailenin içinde, bir doğum kliniğinde, bir yatakta doğdum… ama hem ben hem de tüm insanlar için tek önemli şey, dünyaya gelmiş olmaktır! Dünyaya! Doğmak, şu veya bu ülkede, şu veya bu evde, dünyaya gelmek demektir.s.55

kör nokta

Kitapta düşündüren, ilginç bir değini var;

Her çağın kendi kör noktaları vardır, bizimki de bu bakımdan bir istisna değildir. Gerçekliğin göremediğimiz yönleri var ve kaçınılmaz bir şekilde birkaç yıl içinde her birimiz şöyle diyeceğiz: “ben bunu nasıl göremedim?” ben de sizden kendinizi geleceğe taşımanızı ve bugün görülmesi çok güç olsa da, otuz yıl içinde en basit gerçeklerden biri haline gelecek bir “kör nokta”dan söz etmenizi istiyorum.s.144

Bunu zaman zaman duydum. iyi bir fotoğrafta, bir şiirde, bir metinde, güzel bir öyküde benzeri duyguları yaşadım. O duyguya belki bir parça kıskançlık da karışmıştı, neden ben o kareyi göremedim, o kelimeleri ben nasıl o şekilde, o güzellikte bir araya getiremiyorum. Tabi ki bu biraz daha farklı bir konu. Yanı başınızda, gözünüzün içerisinde bir gerçek, belki yarın “ben ki, benim gibi bir insan ki bunu göremedi”, ye kadar götürür. Ne yapsanız göremezsiniz. Neden? Bilmiyorum.

çağını ıskalamak

Az veya çok, hangi tarafta olmamız gerektiğini sorgularız. Nedense bazı günler, yaşşamın da hep eksik, amatörce, inandırmayan bir yanının olduğunu düşünürüm. “Tamam, bu! Bu doğru. Buna inanılabili, bunun ardına düşülebilir.” Denilebilecek şeyler sıkıntısı var. Hep bir pürüz, bazen hep pürüz. Bu da arafta kalmayı bir yaşam süresine uzatabiliyor.

İnsan maziyi idealize ettiği için kendi zamanını hep küçümser. Kendimi 1937 Barcelona’sında cumhuriyetçi, 1942 Fransa’sında direnişçi veya Che’nin yoldaşı olarak hayal etmem kolay. Ama benim hayatım şimdi ve burada geçiyor, ben seçimimi şimdi ve burada yapmalıyım: Ya bir taraf olmayı göze alacağım ya da işin dışında kalacağım.Çağını ıskalamaktan ve bu yüzden yazma hakkını yitirmekten korkuyordu.

….

Etrafımızda temiz veya en azından güvenilir insanlar tarafından savunulan haklı bir dava var mıydı?
S.193-194

Sözünü ettiğim “çağını ıskalamak korkusu”. Bu korkunun herkeste olduğunu öne sürecek değilim. İnsanın kendisini hep çağdaş, ilerici olarak görmesi, öyle olmaya yetmiyor. Bazen bu bir inançtan, dilekten öteye gidemiyor. Zamanla kavramlar birbirine karışıyor. Çağdaş, ilerici bir baba, bir koca, bir insan böylesi bir olay karşısında ne yapardı, soruları yanıtsızlığa uzanabiliyor. Her devrin, zamanın kendi doğrusu olduğunu, bu doğruların bir sonraki kuşak, bir sonraki yaşam, zaman söz konusu olduğunda yetersiz, eksik kaldığını bilmek bile yeterince kafa karıştırıcı değil mi?

Yanımızda, yaşadığımız ülkede, dünyada bir sürü şeyler olup bitiyor. Ama biz bunun içerisinde,tamamen, inanç ve duygusal katılımla dahi olamıyoruz. Hiçbir şey o eski günlerdeki davalar gibi net ve görünür değil.

zengin barbar Ramiz

Gruptakilerden birisi Ramizdir. Savaş başlayınca, arkadaşı ramzi ile bir inşaat şirketi kurmuş, şansları yaver gitmiş, zengin olmuşlardır. Zengin olduğunda, haysiyetinin sadece yarısını kurtardığını düşünmekten kendilerini alamazlar. Dünya farklı bir dünyadır. Bir medeniyetler çatışması yaşanmaktadır. Her zaman olduğu gibi, bir “öteki” leştirilen gerekmektedir. Bugün bu; Araplardır.

Yıllardır her sabah iki zıt duyguyla uyanıyorum: Sevinç ve hüzün. Mesleğimde başarılı olmanın, çok para kazanmış olmanın, güzel bir eve ve mutlu bir aile yaşamına sahip olmanın sevinci. Ama aynı zamanda halkımın uçurumun dibinde olduğunu görmenin hüznü. Benim dilimi konuşanlar, dinime inananlar her yönden gözden düştüler ve genellikle onlardan nefet ediliyor. Ben doğuştan mağlup bir medeniyete aidim ve eğer kendimi inkar etmeyeceksem alnımda bu lekeyle yaşamaya mahkumum. S221-222

Avrupa’ya seyahat ettiğimde tüm zengin insanlara yapıldığı gibi bana da saygılı davranılıyor. İnsanlar bana gülümsüyor, kapıları eğilerek açıyorlar, satın almak istediğim her şeyi satıyorlar. Ama içlerinden beni aşağılıyor ve benden nefret ediyorlar. Onların gözünde zengin olmuş bir barbardan başka bir şey değilim. Sırtımda en güzel İtalyan kostümü de olsa, manevi bakımdan onların gözünde bir baldırı çıplağım. Niçin? Çünkü yenilmiş bir halka, mağlup bir medeniyete aidim. Tarihin pek esirgemediği Asya, Afrika veya latin Amerika’da bunu daha az hissediyorum. Sen hissetmiyor musun? s.222

Ramiz ve Ramzi ortaklar sonunda Ramzi,nin, ferrarisini yol ortasında bırakıp gitmesiyle son bulur. Tefekküre, dua etmeye ve düşünmeye vakit ayırabileceği basit bir yaşam istemektedir. Burada ayrı bir sorgulama, eleştri var; insan yaşama katılmak, yaşamak zorundayken, dinsel bir nedenle dünyadan el-etek çekebilir, bir gün aniden işini, evini, arkadaşlarını terk edip hiç tanımadığı insanlarla birlikte bir dağ kulübesine kendini kapatmaya karar verebilir mi? İnsanın böyle tepesi atınca çekip gitmeye hakkı var mıdır?

Bir insana tanrı’ya yaklaşabilmek için en yakın, en samimi arkadaşlarını terk etmesini bildiren bu inanç da neyin nesiymiş böyle? Yani Tanrı orada, dağda var da, burada, şehirde yok mu? Yani tanrı manastırda var da, şantiyelere, ofislere uğramıyor mu? İnsan Tanrı’ya inanıyorsa, onun her yerde olduğuna iman etmek zorundadır. S241

bayraklaşan din

Doğu’da (ve bizde) din her zamankinden daha çok günlük yaşamın, her şeyin merkesine yerleşip, genişliyor. İnsanların aralarındaki ayrılıklardan, farklılıklardan besleniyor. Naredeyse bir hamburgerin, bir cipsin şeriati şeklinden söz edeceğiz. Simgeler için anayasalar değiştiriliyor.

Her ne olursa olsun, ben senin dindaşlarını eleştirmiyorum, benimkiler daha beter. Onlar dağa sadece dua edip tefekküre dalmak için çıkmıyorlar… ben, bugün dinin her yere sokulmasına ve her şeyin onunla gerekçelendirilmesine öfkeleniyorum. Böyle giyiniyorum, çünkü dinim böyle istiyor. Şunu veya bunu yiyorum, çünkü dinim böyle istiyor. Arkadaşlarımı terk ediyorum ve hiçbir izahat verme ihtiyacı duymuyorum, çünkü dinim çağırıyor. Dini her işe karıştırıyorlar ve ona hizmet ettiklerini sanırken, aslında kendi ihtirasları veya kendi delice hevesleri için dini kullanıyorlar.Din elbette önemli, ama aileden, arkadaşlıktan, sadakatten daha önemli değil. Ahlakın yerine dini geçiren insanların sayısı durmadan artıyor. Sana caiz olandan ve olmayandan, mübahtan ve mekruhtan söz edip sözlerini alıntılarla destekliyorlar. Bence neyin dürüstlüğe veya adaba uygun olduğuyla uğraşsalar daha iyi ederler. Bir dinleri olduğu için ahlaka ihtiyaçları kalmamış gibi davranıyorlar.

Ben inançlı ve dindar bir aileden geliyorum. Büyük dedem Osmanlı sultanları zamanında şeyhülislammış. Bizimkiler her ramazanda mutlaka oruç tutmuşlardır. Bu doğal bir şeydi, kendiliğinden yapılırdı, mühim mesele sayılmazdı. Günümüzde oruç tutmak yetmiyor, herkese oruç tuttuğunu göstermek ve tutmayanları göz hapsine almak gerekiyor. S.241-242

Din bir bayrak haline getiriliyor. Gerçi bazı dinler her zaman öyleydi. Zamanımızda, yerine hiçbir şeyin ikame edemeyeceğini düşündüğümüz din, insanları daha çok birbirine düşürüp, daha çok ötekileştirilmesine, daha çok kan akmasına neden oluyor.

…kendimi çağdaşlarımızın istemedikleri, artık yürürlükten kalkmış bir bilgeliğin mirasçısı gibi hissediyorum. Kötü niyet ve bölünmüş cepheler çağındayız. İster Yahudi olalım ister Arap, artık ötekinden nefretle kendinden nefret arasında seçim yapmaktan başka şansımız yok. S.257

Arap dünyası, şanssızlık getiren varlık

Şeytanın dışkısı olarak tanımlanan petrol, ortadoğuya para ve ölüm getirdi. Zamanla insanlar, Tanrı’nın petrolü Araplara ödül değil de ceza olsun diye verdiğine inandılar. Petrol parası bölgenin her yanında iç savaşlara, durmayan kanlara, dinmeyen acılara yol açtı. “Bir günde büyük paralara sahip insanlar” emeğin, çalışmanın, insanın değerini bilmedi.

Bir zamanlar dünyada sözü edilen bir kültürün, uygarlığın, felsefenin kaynağı olan bölge, “en soylu düşlerin taşıyıcıları” kendini “kaybedenlerin, yeniklerin cephesinde” buluyor. Bazen romanın sorduğu bir soru yanıtsız, havada kalabiliyor;

Niçin, dünyanın bu bölgesinde inanç, din bukadar büyük bir yer işgal ediyor? S.442

Yıllarca sonlanmayan Arap-İsrail savaşı, dünya politikalarını etkiliyor. İnsanlar ölüyor. Dramlar, ağıtlar, çığlıklar hiç bitmiyor.

Hayatlarımızı altüst eden bu çatışma diğerleri gibi bölgesel bir çatışma değil ve tarihin gadrine uğramış iki “kuzen kabile” arasındaki bir ihtilafla da sınırlanamaz. Bundan çok daha fazlası, sonsuz misli daha fazlası sözkonusu. Arap dünyasının düzelmesini, Batı ile İslam’ın barışmasını hepsinden çok bu çatışma engelliyor ve çağdaş insanlığı geriye, kimlik büzüşmelerine, dinsel bağnazlığa, günümüzde “medeniyetler çatışması” adı verilen olguya doğru çekiyor. S.260

Bölge, sadece kendi yaşadıkları trajedilere duyarlı, sadece bunları algılayan halkların bölgesi.

Tarih boyunca onca baskıya ve aşağılanmaya maruz kalan ve yirminci yüzyılın ortasında topyekün imha girişimi yaşayan Yahudilere, başkalarının ıstıraplarına da duyarlı kalmaları gerektiği nasıl açıklanabilir? Bugün tarihlerinin en karanlık ve en aşağılayıcı döneminden geçen, İsrail ve müttefikleri karşısında bozgun üstüne bozgun yaşayan, tüm dünyada alaya alındıklarını ve aşağılandıklarını hisseden Araplara, Yahudi halkının trajedisini unutmamaları gerektiği nasıl açıklanabilir? S.264

militan Nidal

Nidal; savaştan sonra yazar olmak isteyen, savaşın bitmesi için eline silah alan ağabeyi, tek bir kurşun atmadan, sokağa çıktığı ilk gün, patlayan bir bombayla ağabeyi öldürüldükten sonra silahlı militan olur. Adam’la çok farklı uçlardadırlar artık. Aralarındaki konuşma bir yerden sonra bölgedeki savaşa, Arapların tüm dünyanın gözündeki aşağılanmışlıklarına geldiğinde aralarında şu konuşma geçer;

Bugün tarihin mağluplarıysak, hem kendi gözümüde hem de tüm dünyanın gözünde aşağılanmış durumdaysak, bu sadece başkalarının değil, öncelikle bizim suçumuzdur.Otuz saniye içinde İslam’ın suçudur diyeceksin.

Hayır Nidal, öyle demeyecektim. Din konunun bir unsuru sadece. Bence din sorun değil, çözüm de. Ama içini rahatlatmamı da bekleme. Etrafımızda olup bitenler beni rahatsız ediyor. Tepeden tırnağa örtünmüş tüm o kadınları, sarıklı şahsiyetlerin devasa fotoğraflarını ve şu sakal ormanını seyretmek hoş mu sanıyorsun?

Sakallarımız seni niye ilgilendiriyor?

Kalbindeki beni ilgilendirmez. Dışındaki ise üçüncü şahıslara yönelik kamusal bir beyandır, dolayısyla beni ilgilendirir. Onaylama hakkına da onaylamama hakkına da sahibim. Bunun beni rahatlatması ne kadar hakkımsa, rahatsızlık duymak da o kadar hakkım. S.322

Biliyorum, romanın üzerine yazılmış bu yazıyı, alıntıları okuyanlar; “Bu ne biçim roman, tarih dersi gibi” diyebilir. Belki de biraz öyle.

Devrim mana değiştirdi desek, daha doğru. Devrim fikri uzun süre sadece ilericilerin alanıydı, bir gün geldi muhafazakarlar tarafından ele geçirildi. S.324

Dinsel bir devrim, ne kadar devrimdir. Devrimin özüne “değişim”i koyduğumuda bu belki karşılanır gibi görünse de, bunun daha çağdaş, insancıl bir değişim olması gerekiyor her şeyden önce. Tabi ki bütün bunlar, “insanca olan” değişken, kaygan kavramlar.

Bence olaylar bu kadar kesin çizgilerle ayrılmıyor. Altın buzağının hakimiyetindeki bir dünyada, öncelikler içinde birinci sıranın tanrıyı sınır dışı etmeye verilmesi gerektiğinden emin değilim. Savaşılması gereken altın buzağıdır, hem demokrasiye hemde tüm insani degerlere yönelik en büyük tehdit odur. Komünizm insanları eşitlik adına köleleştirmişti, kapitalizm de ekonomik özgürlük adına köleleştiriyor. Dün oldugu gibi bugün de tanrı mağluplar için bir sığınak, başvurulacak son mercidir. Ne adına onları bundan mahrum etmek istiyorsun? Yerine ne koyacaksın? S.443

Romanda, bir islam ülkesi oluşumuz nedeniyle ülke olarak, bir şekilde tanımlanamasa da yılalarca süren bir çatışma nedeniyle yaşadığımız bazı ortak sorunlarımız, çelişkilerimiz vurgulanıyor. Ülkemizde yaşanan bir dinin yanında, yaşatılmaya çalışılan, dayatılan bir din daha var. Bu nedenle mahalle baskılarından, rakıya konulan ideolojik zamlardan, benzeri pek çok rahatsız edici şeylerden söz ediyoruz.

Romanın anlatımı akıcı. Kolay okunuyor. Ama hazmedilmesi kolay olmayan şeyleri vurguluyor. Günümüz dünyasına bir parça ışık tuttuğunu, anlaşılırlık, görünürlük kattığını düşünüyorum.

Doğu’dan Uzakta.Amin Maalouf.Çev.Ali Berktay.YKY.İstanbul.2012

5 yıl önce
2 kişiden, 2 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
Profil Resmi
8 puan

Ben bu eseri yazarin diger kitaplari kadar etkileyici bulmadim. 21 yy elestirilerine katiliyorum. Islam fobisinin cok arttigi bir donem kitabi gibi.

4 yıl, 10 ay önce
1 kişiden, 1 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
8 puan

Su gibi akıp geçen Amin Maalouf kitaplarından. İçine çekiyor ve bırakmıyor. Tavsiyedir...

4 yıl, 2 ay önce
1 kişiden, 1 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
8 puan

İnstagram sayesinde kitap kardesligine katilip bu kitabı hep beraber okuyanlardanim. Birlikte bir şeyler yapmak güzeldi. Kitap da ayrı güzeldi. İkisi birlesince ortaya hoş bir şey çıktı. Bu benim ilk amin maalouf okumamdi ve sonuç bu yazar da tanistigima memnun olduklarım arasına girdi ve diğer kitaplarını da yakın zamanda okunacaklar arasına aldım

4 yıl, 9 ay önce
1 kişiden, 1 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
8 puan

Amin Maalouf'un okuduğum ilk kitabı ve biraz kızdım kendime niye bu kadar geciktin diye.
Kitap Kardeşliği ile okuduk ve bu etkinlikte olmaktan çok mutluyum :)
Maaoluf'un anlatım tarzı çok hoşuma gitti. Okurken size bir şeyler katan bir kitap. Filistin-İsrail konusunda daha önce hiç okumadığım bir bakış açısı vardı mesela. Fikri olarak da yapılan tahliller çok güzeldi.
Mutlaka okunmalı.

4 yıl, 9 ay önce
1 kişiden, 1 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
8 puan

’Adımda doğmakta olan insanlığı taşıyorum, ama ben nesli giderek tükenen insanlığa aidim.’’ Bu cümle beni gerçekten etkiledi ve sonrasında ise kitapta hemen sarıp sarmaladı, alıp götürdü…
Telefon ilk geldiğinde ise Doloresin arkadaşlıkla ilgili sözü ayrı bir anlam ifade ediyordu. Adam’ın ya da yazarımızın demek daha doğru olur ülkesi hakkında ki yorumları çok güzel bakış açılarına sahip. ‘’Her insanın gitmeye hakkı vardır, onu kalması için ikna etmesi gereken ülkesidir.’’ Belki de bende göçmen sayıldığımdan bu cümlenin ayrı bir yeri oldu bende.
‘’Bir arkadaşın suçları seni de kirletir ve aşağılar.’’
Çoğumuzun kafasının bir köşesinde yer alan düşünceleri de doğruluyor gibiydi bakış açıları…
Alberti çok sevdim ve benimsediğim bir karakter oldu. Ramiz ve Ramzi de aynı şekilde geçmişteki arkadaşlıklarına bayıldım diyebilirim.
Ana karakterimize gelirsek; yaptığı bazı şeyler biz okuyucular tarafından doğru bulunmayacakta olsa… Sanırsam okunan konudan, okurunu az biraz alıp rahatlatmak istemiş yazarımız. Yani Adam sevdiğim bir karakter oldu bu kitapta.
Lâkin kitap bu kadar sürükleyici bir şekilde devam ederken olmadık bir yerde bitti. Sanki yazarın elinden kalem zorla alındı alınacakta başındaki kimse ona kısa kes yeter dermişçesine bitti...
10 puanlık bir kitabı sonu ile 8e düşürdü yazar.
Yine de okuduğumdan dolayı pişman değilim.. Okunmaya değer bir kitap.

4 yıl, 9 ay önce
1 kişiden, 1 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
10 puan

Çok güzel bir kitaptı hikaye insanı içine çekiyor, dili akıcı etkilenmemek elde değil...

4 yıl, 9 ay önce
1 kişiden, 1 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
6 puan

Maalouf'un Semerkant'tan sonra okuduğum ikinci kitabıydı. Semerkand'ın büyüsünü yakalayamadım ve romanın sonunu tatmin edici bulmadım ama gene de sağlam bir yazar olduğunu düşünüyorum. 20.yy ve 21.yy'a ait siyasi ve tarihi saptamalar, özellikle de Ortadoğu tahlilleri iyiydi.

4 yıl, 7 ay önce
1 kişiden, 1 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
Profil Resmi
9 puan

Yaşamın içindeki koşullar alır seni bambaşka yerlere götürür,ancak günün sonunda insan yine özünün yeraldığı ağcın gölgesinde en kıymetli dostlarının yanında bulur kendini...
Ve ölüm bile olsa son nefesini enderinden nefesini çeker ciğerlerine... Teşekkürer Amin Maalouf

4 yıl, 5 ay önce
1 kişiden, 1 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
9 puan

Adam'ın ağzından anlatılan olaylar, kimi itiraflar, kimi suçlamalar, her biri ayrı duygu yoğunluğuna sebep oldu. Yeri geldi okurken kızdım, yeri geldi heyecanlandım, yeri geldi şaşırdım. Her duyguyu tattım diyebilirim. Kitabın sonunda ise ikilemde kaldım. Devamı gelecekmiş gibi bitti.

Kitapta, "Geldim, gördüm, hayal kırıklığına uğradım..." diyor, ben de ' Aldım, okudum, kendimi farklı bir dünyada buldum.' diyorum.

Kısacası, beğenerek okudum, tavsiye ederim.

3 yıl, 11 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
Profil Resmi
10 puan

yazar, çivisi çıkmış dünya ile farklı bir tür denemesinden sonra tekrar özüne dönmüş ...
tek kelimeyle muhteşem di ...
yine kaptırıp gidiyorsunuz ....

5 yıl önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
8 puan

Final bölümü oldukça dokunaklı. Kahramanımızın, Kazadan sonra hastahanede hangi durumda olduğunu (İyileşip, iyileşmediğini) anlatmaması,şahsımca , aynı konu üzerinden 2013 yılında yeni bir kitap daha okuyacağımıza dair bir kanaat uyandırdı bende..
Siz ne dersiniz değerli okuyucular?

5 yıl önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
10 puan

Çok güzel ve etkileyici bir roman. İnsanî duygu ve yaşanmışlıkları içtenlikle anlatan bir roman. Yeni bir Amin Maalouf klâsiği.

4 yıl, 10 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
9 puan

bu adam doğuyu güzel anlatıyor..tam bir eve dönüş romanı..

4 yıl, 10 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
8 puan

!!!-----dikkat: kitap içeriği ile ilgili bilgi----!!!

Sonu daha farklı olsaydı benim için bir başyapıt olacaktı. Bir 100 sayfa daha olsaydı da arkadaşların konuşmalarına/tartışmalarına tanık olabilseydik. Amin Maalouf bundan niye kaçınmış bilmiyorum. Yine de çok güzel kitap, okunmalı.

!!!-----dikkat: kitap içeriği ile ilgili bilgi----!!!

4 yıl, 10 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
Profil Resmi
8 puan

Kitabı bitirince kimler benim gibi " hassatttrrrr " dedi açaba cok merak ediyorum.
Bence cok zevkli bir kitapti , amincigim sıkmadan olunabilecek harika bir kitap yazmış.
Merak uyandıran ve beyin fırtınası yaptıran bir kitap

4 yıl, 9 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
Profil Resmi
8 puan

İlk okuğum kitabı oldu yazarın.İsmini hep afrikalı leo ve semerkant ile özdeşleştirmiştim. Film gibi bir kitap, daha doğrusu öylesine duru ancak ayrıntılı bir anlatım var. Zaten okurken izler gibi oldum ama biri de filmini çekerse keyfe keyif katar .)

4 yıl, 9 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
7 puan

Metroda giderken okudum, su gibi aktı gitti.Başarılı bir kitap.

4 yıl, 9 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
7 puan

günümüz arap rüzgarınının esintilerini içinde barındıran bir eser.
Adam semiramis Murad NAİM RAMİZ VE RAMZİ ALBERT NİDAR VE BİLAL dolores tania... eserin kahramanları... yahudi hristiyan müslüman ;) çeşitli kesimlerden arkadaşların bir ölüm üzerine buluşma bahaneleri ve sonu acı bir kazayla biten hoş akıcı bir eser....

4 yıl, 9 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
6 puan

Yazarın okuduğum ilk kitabıydı, biraz hayal kırıklığına uğradım. Anlatım güzeldi fakat ben sanki olayların içine pek giremedim.

3 yıl, 7 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
Profil Resmi
8 puan

Amin Maalouf'un en çabuk bitirdiğim kitabı oldu. Yazarın kitaplarını çok beğenmekle birlikte elimde uzun süre kalırdı. bu kitap diğerlerinden daha hızlı akıyor

4 yıl, 7 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
Profil Resmi
6 puan

Altı çizilesi dediğim kitaplardan biri. Anlatım akıcı, derin ama sonu kitabın tüm büyüsünü bozdu diyebilirim.

4 yıl, 6 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
Profil Resmi
9 puan

kitap kulübümüzde seçip okumuştuk. üstüne konuşulacak o kadar çok şey vardı ki..her karakter kendine has hikayesiyle ayrı güzeldi.

4 yıl, 5 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
Profil Resmi
9 puan

arkadaşlık, dostluk, yıllar sonra biz de bugünleri anacağız hep birlikte..

4 yıl, 4 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
Profil Resmi
10 puan

Böyle bir kitabı değerlendirmeye nereden başlasam ki...
Muhteşem bir başyapıt...
Anlatımıyla, konusuyla, karakterlerle, sürükleyiciliğiyle beni etkileyen sayılı kitaplardan...
Amin Maalouf'dan okuduğum ilk roman ama kesinlikle beni etkilemeyi başardı. Bence herkesin okuması gereken bir kitap...

4 yıl, 3 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
Profil Resmi
7 puan

her zaman Amin maolouf'un doğuyu anlatışını cok başarılı bulmuşumdur. Yine doğuyu anlatan cok güzel bir kitaptı. farklı dine mensup bir arkadaş grubunun hayalleri heyecanları ve savaşın başında birbirlerinden ayrılıp uzun bir zaman sonra olüm vesilesiyle bir araya gelmeleri... karakterlerden naim'in cok güzel bir şekilde ifade ettiği gibi geldi gordüm hayal kırıklığına uğradım

4 yıl, 4 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
8 puan

Açıkcası Semerkant kadar hoşuma gitmedi...

4 yıl, 3 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
Profil Resmi
7 puan

Klasik bir Amin Maalouf kitabı. Kendisini okuduğunuzda onun geleceğin klasikleri arasında yer alacağına emin oluyor acaba hangisi en iyisi diye kararsız kalıyorsunuz.

Ortadoğu'nun en güzel ülkesinin en güzel şehri olan Beyrut'ta geçen bu hikaye, ülkelerinden ayrılıp daha sonra geri dönen arkadaşların hikayesini anlatıyor. Ve bunu anlatan Amin Maalouf olunca mutlaka kulak verilmesi gerekiyor.

4 yıl, 3 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
9 puan

Amin Maalouf'un -utanarak söylüyorum- okuduğum ilk kitabı olması ve yazarın üslubunu sevmemi sağlaması nedeniyle benim için önemli bir kitaptı. Çoğunlukla mezhep kavgaları nedeniyle birbirinden ayrı düşmüş çocukluk arkadaşlarının tekrar bir araya gelmesini konu alan kitabı, her yaştan insanın okumasını öneririm. Çok akıcı bir kitaptı.

3 yıl, 3 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
7 puan

Doğunun kalemi Amin Maalouf. Dolu dolu akıyor yine sayfalara. Adam, sevilmesi zor bir karakter. Ancak içimizden biri!

3 yıl, 10 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
8 puan

kitap için söyleyebileceğim şey dokunaklı bir eser olmuş.orada yaşanan dramı sonu olmayan bir kitap yazarak bize anlattığına inanıyorum..yazarın doğu batı arasında yaşanan tespitlerine katılıyorum..ve ben de şunu eklemek istiyorum..orta doğu,yakın doğu,uzak doğu diye tabir edilen yerler batının bizlere verdiği addır..onlara göre yakınız,uzağız ya da ortadayız.

3 yıl, 4 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
4 puan

amin maalouf'un lübnan'da yaşanan olaylı dönem öncesi dağılan bir grup arkadaşın yıllar sonra grup üyelerinin biri için tekrar lübnan'da toplanması sürecini konu alan romanı. akıcı ve sade bir dile sahip romanı okurken sıkılmayacağınızı düşünüyorum. savaş döneminde her bir dine mensup insanların hayatlarını yansıtmaya çalışan yazar, o insanların o dönemki seçimlerine mantıklı açıklamalar getirmeye çalışıyor. böylece o dönem ülkeyi terkedenin de neden terkettiği hakkında, kalanın neden kaldığı hakkında, kalanın gidene yönelttiği suçlamalar hakkında, gidenin bu suçlamalara karşı verdiği yine mantık süzgecinden geçmiş cevaplar hakkında uzun uzun mektuplar mevcut.

3 yıl, 2 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
7 puan

amin maalouf çok sevdiğim ve zevkle okuduğum bir yazar. şimdiye kadar okuduklarım içinde en sevdiğim kitabı bu oldu. arada kalmış hissettiğim günlerde gitmek ve kalmak ikilemini anlatan bu kitap karar vermemde etkili olmuştu.

3 yıl, 2 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
8 puan

Dilini beğendiğim, dönemin Lübnan'ını güzel bir hikaye eşliğinde bize anlatan bir kitap.

3 yıl, 2 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
7 puan

Ülke adı verilmemekle birlikte Lübnan İç Savaşı’nı eksen alan eser bana yazarın diğer kitaplarına göre kendinden daha çok şey barındırıyor gibi geldi. Evet Maalouf eserlerinde geniş ve renkli ailesini çokça konu etmiştir ama fikirlerine ve bir göçmen olarak kendisine ilk kez bu kadar yaklaşmış sanırım. Belki de pişmanlıklarını ve hasretlerini ilk kez bu kadar açıkça dile getiriyordur. Okuyucunun gerçekleşmesi olasılığını tıpkı Adam gibi önce tereddütle sonra hevesle bekler hale geldiği o arkadaş toplantısı çevresinde, bir geçmişte bir günümüzde geçen hikayede, zamanın alıp götürdükleri çok çarpıcı bir şekilde ortaya konulmuş. Beni özellikle Ortadoğu hakkındaki tespitleri şaşırttı. Bizzat o toprakların insanının da benzer görüşlere sahip olmasına mı yoksa başka bir ülkenin insanı kadar dışarıdan bakıp özünden uzaklaşmış olmasına mı yormalıyım bilemedim. Fakat bana gayet nokta atışı tespitler gibi geldi doğrusu. Çokça tartışılan finale ise fikren katılıyorum, gayet cesur ve bildiğini okuyan bir final seçimi fakat işleniş olarak bir oturmamışlık ne bileyim sanki bir aceleye gelmişlik var. Belki de bir anda yarım kalan hayatlara, hayatın planlanamamasına bir atıftır. Ne de olsa “Uzun vadede, Âdem ile Havva'nın tüm evlatları yitik çocuklardır.”

2 yıl, 3 ay önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
9 puan

Yazarın okuduğum ilk kitabı ve gerisi de gelecek gibi.Savaş ve dağılmış bir millet. Her biri ayrı bir yere savrulan bir arkadaş grubu. Yirminci yüzyılın ortadoğusu hakkında güzel tespitler içeriyor. Ayrıca kitap bende uzun zamandır görmediğim arkadaşlarla buluşma isteği uyandırdı. Tavsiye edilecekler listesine ekledim.

2 yıl önce
0 kişiden, 0 kişi bu değerlendirmeyi beğenmiş
Profil Resmi
8 puan

Okuduğum ilk A. Maalouf kitabı değil . Ama en sevdiğim oldu. Ülkemizde yaşananlar, yakın coğrafyalar, tanıdık hikayeler. Çevremizde gidenler, gitmeyi düşünenler, yol ayrımında kalanlar.. Göçmenlik..Bu toprakların kaderi sanki.
Etkileyen çok şey oldu kitapta. En son aklımda kalan ise...''burada kalanlar yaşadığımız şeye savaş değil olaylar diyor..''

10 ay önce
Puan : hepsi | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10
Değerlendirme Zamanı: en yeni | en eski